Chapter 7 – First Steps Towards the Spiritual Path / 7.Bölüm – Ruhani Yola Giden İlk Adımlar

Impregnating the Universe with a positive thought

Impregnating the Universe with a positive thought / Evreni olumlu bir düşünce ile gebe bırakmak, 05/2013

[Türkçe için yorum bölümüne bkz.]

A Few Characteristics of the Cosmic Philosophy

Thoughts are formations. To form is not to create. Life is eternal. Thought is the supreme strength. Thoughts are living realities. Responsibility of those who think. Involution and Evolution. To be attentive to form in balance. To turn ourselves towards the world to come. Not to think, not to speak, not to act randomly and in disorder.

The Cosmic Philosophy is the original tradition, the ancient knowledge that is the foundation of all religions, without dogma, un-fixed, based on tradition as on intuition, on science, logic and experimentation.

In what does it differ from the other philosophies, religions and actual theosophies? In several nuances, more subtle, variable, balanced and in an interpretation which is less dogmatic.

Thereby, for instance, regarding reincarnation, the Cosmic Philosophy teaches that it is possible, provable even in certain cases, but not extended as a general and absolute law, neither an unbreakable and identical rule for everybody.

There is, at its very basis, a universal and unceasing reincarnation of the cosmic substances. But the conservation of the form and the consciousness is a rare fact. Between these extremes, there is infinity of more or less partial degrees of reincarnation that alone can help explain many psychological mysteries.

A law is so often destructed by another law that comes across in the great complexity of life that any fixation becomes soon a mistake.

Therefore, the law of Karma, that contains the great reality of the law of affinity and the law of reaction, doesn’t have the universality that some say it has and is not the only origin of the circumstances and of the destinies.

The Nirvana has to be understood like the re-integration of the individuality into the harmonized musical whirling orchestra of the Divine, into an impersonality, that far from abolishing individuality conserves and exalts it for the good of all in total union.

It is not the annihilation of individuality, but its full participation to the law of harmony.

The Cosmic Philosophy teaches that this law of harmony or of swaying between the particular and the general, the individual and the collective, is the supreme law to the point of view of what we call morality, the law of balance, of charity and of justice; it is the touchstone of all the deeds and thoughts.

Here are more specific points:

The Cosmic Philosophy gives the name of ‘hostiles’ (foreign, foreign to the human harmony) to the consciousness, that, denying the law of charity and justice, lock themselves in a personal and selfish ambition, contrary to the collective general evolution, that they delay.

Harmony rules in the heights of spiritual conception. From reflection to reflection, it descends and organizes the densities according to its image, as the old saying: ‘May your will be done on earth, as it is done in heaven.’

Therefore, material density must be, not despised, but purified and embellished. The world of action is still a waiting chaos and aspires the light. The cosmos is not finished. It forms itself constantly by the work of man in union with the spiritual hierarchy. Here is the explanation of the splendor of the Promises as much of the current misery. Here is the confirmation of the great role of the evolved man, whose work only can transmit on earth the spiritual light and organize the progress of the world.

On every Cosmic magazine cover page there is this motto: ‘Thoughts are formations.’ It is significant to study the deep and great truth that these words contain.

A formation is the result of what we have formed, that is of what we have put into shape, of what we have shaped, molded and constituted. The word ‘form’ comes from the Latin ‘forma’ that means ‘mold’.

Let’s point that the Cosmic Philosophy never uses the word ‘creator’, neither the verb ‘to create’, or the word ‘creation’, which don’t exist in the ancient sacred languages.

Because life has always existed and will always exist. It is eternal. It has no beginning and no end. There is also no void in nature.

Therefore, to create, which means originate something from void is a non-sense, an inconsistency. There has been only shaping, classification and formation of the eternal Substance by the eternal Spirit.

Thought is the supreme force, the supreme reality.

It is though that rules the word.

All humanity’s history throughout the centuries is only the history of the actions resulting from the good and bad thoughts of mankind.

Thought rules speech and action, and becomes in life the supreme formator.

But there is a deeper meaning in this cosmic phrase, ‘thoughts are formations’: A formation is like an organized being and it is even a living reality in the more rarefied parts of matter we have spoken about.

And this is explained this way: any gesture made by any part of the physical body is a reality in the physical matter. If this gesture becomes organized, either an act or the expression of an art, in a work of painting or sculpture, for example, it realizes a formation, but a fixed formation like the matter in which this formation is made: A painting, a stature, a book, etc…

In the same manner in the rarefication, where thought is of the same nature of the rarefied matter that composes them, the gesture of thought organizes for real constructions that are, in their own state, material, visible, existing and acting: They are formations that can be intensively alive.

All the thinking beings are thought formators more or less powerful, more or less benevolent or maleficent.

What a responsibility there is for each individual who understands this!

Those who fear responsibilities, lack courage and try to escape them in life have not reflected enough upon this simple and grand reality.

To which it is useful to notice that at the same time we need to cultivate carefulness, it is also good to show courage in our deeds and to learn to do what we think is right, even if it is a bit difficult. We need not fear to take resolutions and decisions and especially not to fancy that by not acting or doing we sometime may escape responsibility. It is totally wrong! Not doing, not saying, not deciding are as real actions as doing, saying and deciding.

There always is the responsibility of choice between positive and negative, action and non-action. But action is not irresponsibility; there is a wise saying that states (as, in all is the law of swaying):

‘In doubt, refrain yourself.’

‘I think, though I am’ said very correctly Descartes, the philosopher. And we could add: ‘I think though I act, though I am responsible, my thoughts are actions, because thoughts are formations.’

Because this thought that emanates from the brain and that is alive in its own world, the world of thought, this thought will live, go forth and back, influencing and uniting with other thoughts due to the law of attraction and affinity and it will, afar, maybe where it will be well received, form possibilities good or bad, better futures or wretched ones.

Thoughts are received through space, like we already have explained. They drift in the terrestrial atmosphere, as balanced or chaotic forces.

The Cosmic Tradition explains that there is two great eternal dynamics, descending and rising: Involution and evolution, or the movement of matter thriving towards spirit.

It is now well understood that spirit, like the more dense matter, is also material, because all is matter but the Unthinkable.

There is matter that is more subtle, rarified, more luminous and close to the divine.

Therefore, the life of a thought is to thrive towards the life of the physical world and to try to incarnate in it.

The same with physical life, due to the thinking beings that are within it, emanates from the bosom of its matter thoughts rising towards the higher. This is what the Cosmic Philosophy call ‘the double spiral movement’, identical to the rising of water from the earth, attracted as steam towards the clouds and sun and falling back again on earth as rain.

Therefore, by thinking we act. And we do not need actions or words to act to do good or evil.

Magnificent is the Bible’s symbolical advice, when it says: To turn back from Sodom and Gomorrah! So not to revel in looking at the chaos, so not to contemplate uselessly Sodom in ashes (life ruined and miserable), and Gomorrah in fire (the unbalance, the passions, conflicts of interests, selfishness, etc…).

We need to firmly turn our head towards the Promised Land, towards a new life, towards higher forms of existence, pure, noble and harmonious. And not to let evil in us, in reflecting it, so to keep all our strength, our energy, all of our vigor, all of our vision of the future, totally formative of progress.

The word poet means formator. We can here admire, by the way, how much our language has been crafted from the outmost antiquity by our ancestors in a very wise manner. The poet who crafts with sounding and intense words, in the matter of the thoughts of mankind, images of beauty, of heroism or unbalance. The poet is therefore a formator, useful and benevolent or unhealthy and harmful.

Because it is obvious that if thought acts already by itself, in its own world, without having being spoken, it acts even with more strength when in addition to its life in the rarefication, we incarnate it on  earth with words that snowball it more and more consciously, multiplied in other intelligences.

Speech is like the garment of thought and it provides it with its own life and aurical strength.

We should look after our words, because ‘a heavy burden is attached to words, such light things ’, said Plato.

Words reveal the soul. They attract or repel sympathies. And one spoken word that we may regret later, may open or close in front of a being, a path with a future, may bring or destroy a possible friendship, the success of a business, etc…

Hence the ancient proverb that became a common saying: ‘To turn our tongue seven times before speaking’, or ‘speech is silver, but silence is gold’. So many times have we regretted to have spoken!

We must leave nothing to hazard to evolve, neither thought nor speech.

What is useless is detrimental. We should then not waste the precious human strengths with which we can achieve so many great things, with useless and meaningless gossips. All of this vain and noisy sound of rumors and the mean and empty conversations only covers and hide higher voices, deeper thoughts that are willing to manifest.

Balance is necessary, here like anywhere else. It matters to know how to express when it is useful and to know when to remain silent when what we have to say is worthless.

Hence the famous fable of Aesop about the tongue that is the best and the worst of things…

The ancient Greeks were forbidding the use of the maleficent words and attached great importance to the science of knowing how to spread only benevolent words, positive news.

There is here a beautiful teaching, now being quite forgotten in our time where we are coloring our conversations with exaggerated, unpleasant, rude or dramatic words, painting for the sensitive, troubled, sad and unhealthy images.

How precious it is to know how to master a language in only using healthy expressions, just and only spreading around them, as much as possible, a pleasant, fresh and happy aura!

Why reverberate uselessly evil? Why invoke Sodom and Gomorrah? Why darken life in propagating without motives and reason, discouragement and all the intellectual poisons of ugliness?

Some words are in fact badly aurized. And we must know how to express ourselves with measured, calm, balanced and healthy words.

Forever true is this ancient voice in the Psalms:’ O, how beautiful are the feet of those who walking through the mountain are spreading good news and affirm peace! ’.

Yes, we should endeavor to be carriers of good news of joy and hope.

Let’s maintain ourselves strong in balance and calm. Let’s embellish our character with these virtues, gentleness, patience and serenity. Let’s turn our eyes towards the light of an always more beautiful and more smiling future. May our actions, our speech, our thoughts form sustainable gentle tomorrows!

Life on Earth is not yet perfected. It is up to us all to achieve this.

The first progress consists in lighten the life of all the sorrows that we inflict to ourselves.

The second step is to better the external conditions of life, to create a sustainable, viable environment and always renewably use nature’s strengths.

Chapter 8/8.Bölüm 

This entry was posted in Spiritüel Ustalar / Spiritual Masters and tagged , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Chapter 7 – First Steps Towards the Spiritual Path / 7.Bölüm – Ruhani Yola Giden İlk Adımlar

  1. Pingback: Chapter 6 – First Steps Towards the Spiritual Path / 6.Bölüm – Ruhani Yola Giden İlk Adımlar |

  2. Kozmik Felsefe’nin Birkaç Özelliği

    Düşünceler, oluşumlardır. Oluşturmak yaratmak değildir. Hayat sonsuzdur. Düşünce, en yüce güçtür. Düşünceler, yaşayan gerçeklerdir. Düşünenlerin sorumluluğu. Gerileme ve Evrim. Dengeli bir şekilde oluşturmaya dikkat etmek. Kendimizi gelecek olan dünyaya çevirmek. Düşünmemek, konuşmamak, rastgele ve düzensiz hareket etmemek.

    Kozmik Felsefe özgün bir gelenek olup, tüm dinlerin temelini oluşturan dogmasız, kalıplaşmamış, geleneğe olduğu kadar sezgi, bilim, mantık ve denemeye de dayalı olan kadim bilgidir.

    Diğer felsefe, din ve güncel teosofilerden farkı nedir? Farkı, birçok değişken, dengeli ve ince ayrıntıda ve daha az dogmatik olan yorumundadır.

    Böylece Kozmik Felsefe örneğin reenkarnasyonun mümkün olabileceğini, hatta bazı durumlarda kanıtlanabileceğini, ancak ne herkesin tabi olacağı genel geçer ve mutlak, ne de yıkılmayacak bir kanun olduğunu öğretir.

    En temelde, kozmik maddenin evrensel ve aralıksız olarak devam eden bir reenkarnasyonu söz konusu. Ancak şeklin ve bilincin muhafaza edilmesi nadirdir. Bu uç noktaların arasında az çok derecede kısmi olan reenkarnasyon sonsuzdur. Bu, tek başına birçok psikolojik gizemin açıklanmasına yardımcı olabilir.

    Bir kanun hayatın büyük karmaşasında ortaya çıkan başka bir kanun tarafından o kadar sık yıkılır ki, herhangi bir kalıplaşma hataya dönüşebilir.

    Bu yüzden benzerlik ve etki-tepki kanununun yüce gerçeğini içeren Karma kanunu, bazıları tarafından dile getirildiği gibi evrensel olmayıp, ayrıca koşulların ve küçük kaderlerin (destiny) tek kaynağı da değildir.

    Nirvana, bireyin uyum içinde müzikli sema yapan Kutsallığın orkestrasıyla, kişiler üstü hizmetle (impersonality) yeniden bütünleşmesi gibi algılanmalıdır. Söz konusu yeniden bütünleşme, bireyselliğin ortadan kaldırılmasından çok onu muhafaza eder ve birlik bilinciyle herkesin iyiliği için yüceltir.

    Bireyselliğin yok edilmesi değil, onun uyum kanununa tam anlamıyla katkı sağlamasıdır.

    Kozmik Felsefe özel ile genel, bireysel ile kolektif arasında uyum sağlayan ve denge kuran kanunun; ahlak, denge, hayırseverlik ve adalet kanunu olarak da adlandırılan yüce kanun olduğunu öğretir. Bu kanun, tüm eylemlerin ve düşüncelerin mihenk taşıdır.

    Daha spesifik özelliklere değinecek olursak:

    Kozmik Felsefe bilince ‘muhalif güçler’ (hostiles; yabancı, insanın uyumuna yabancı) adını verir. Bunlar, hayırseverlik ve adalet kanununu reddederek kendilerini bireysel ve bencil bir hırsla bloke edip, kolektif evrimi geciktirirler.

    Uyum, ruhani imgelemin yüksekliklerinde hükmeder. Yansıtmadan yansıtmaya iner ve imgesine göre yoğunlukları organize eder. Eski bir sözde yer aldığı gibi: ‘Göklerde olduğu gibi, Yeryüzünde de senin istediğin olsun.’

    Bu bağlamda maddesel yoğunluk küçümsenmeyip, arındırılmalı ve güzelleştirilmelidir. Eylem dünyası hala bekleyen bir karmaşıklık olup, ışığı arzular. Kozmos henüz tamamlanmadı. Kendini, insanoğlunun ruhani hiyerarşiyle yaptığı ortak çalışmalarla sürekli şekillendirir. Bu, Vaatlerin görkemini açıkladığı gibi mevcut sefalete de işaret eder. Bu, evrimleşmiş insanın yüce rolünü teyit eder. Sadece onun çalışması ruhani ışığı yeryüzüne taşıyıp, dünyanın gelişmesini sağlayabilir.

    Her Kozmik derginin kapağında bu özlü söz mevcuttur: ‘Düşünceler, oluşumlardır.’ Söz konusu kelimelerin barındırdığı derin ve yüce gerçekliği incelemek önem arz eder.

    Bir oluşum, şekillendirdiğimiz, biçimlendirdiğimiz, oluşturduğumuz bir şeyin sonucudur. İngilizcede ‘biçim’ anlamına gelen ‘form’ kelimesi, Latince ‘forma’dan gelip ‘kalıp’ demektir.

    Kozmik Felsefe hiçbir zaman ‘yaratıcı’, ‘yaratmak’, ‘yaradılış’ kelimeleri kullanmaz. Onlar kadim kutsal dillerde mevut değildir.

    Çünkü hayat her zaman vardı ve her zaman olacaktır. Sonsuzdur. Başlangıcı ve bitişi yoktur. Bunun dışında doğada boşluk yoktur.

    Bu yüzden yaratmak, yani boşluktan bir şeyi meydana getirmek, anlamsız ve tutarsızdır. Burada sadece sonsuz Ruh’un sonsuz Madde’yi şekillendirmesi, sınıflandırması, oluşturması söz konusudur.

    Düşünce, yüce güç, yüce gerçekliktir.

    Düşüncedir dünyayı yöneten.

    Tüm insanlığın tarihi, yüzyıllar boyunca insanoğlunun olumlu ve olumsuz düşüncelerinin yarattığı eylemlerin tarihidir.

    Düşünce, konuşmayı ve eylemi yönetir, hayatta yüce formatör haline gelir.

    Ancak bu kozmik ifadede, ‘düşünceler oluşumlardır’, daha derin bir anlam vardır: Bir oluşum, organize edilmiş bir varlık gibidir. Hatta daha önce ifade ettiğimiz maddenin yoğunluğu azalmış parçalarında yaşayan bir gerçekliktir.

    Bu olgu şu şekilde açıklanır: Fiziksel bedenin herhangi bir parçasının yaptığı bir hareket, fiziksel maddede bir gerçekliktir. Söz konusu hareket, örneğin resim veya heykel gibi bir sanatın eylemine veya ifadesine dönüşürse, bir oluşum gerçekleşir. Ancak bu oluşum, bir resim, heykel, kitap, vb. şeklinde kalıplaşmıştır. Aynı onun için kullanılan madde gibi.

    Aynı şekilde yoğunluğu azalmış katmanlarda aynı doğaya sahip olan düşünce, somut, görünür, var olan ve hareket eden gerçek yapıları ortaya koyar: Bu oluşumlar yoğun bir şekilde yaşayabilir.

    Tüm düşünen varlıklar, az çok güçlü, iyiliksever veya zararlı düşünce formatörleridir.

    Bunu idrak eden her bir bireyin sorumluluğu ne kadar büyük!

    Sorumluluk almaktan korkan ve cesaretten yoksun olan, hayat boyunca onlardan kaçan kimseler bu yalın ve yüce gerçek üzerine yeterince düşünmemişler.

    Bu bağlamda dikkatli olmayı geliştirirken, aynı zamanda eylemlerimizde cesaret göstermek ve biraz zor da olsa doğru olduğunu düşündüğümüzü yapmayı öğrenmek durumundayız. Çözümler üretmekten, kararlar almaktan korkmamalıyız. Hareket etmeyerek veya eyleme geçmeyerek, sorumluluktan kaçabileceğimizi kesinlikle inanmamalıyız. Bu kesinlikle yanlıştır! Yapmamak, söylememek, karar vermemek; yapmak, söylemek ve karar vermek gibi gerçek eylemlerdir.

    Her zaman olumlu ve olumsuzun, eylem ve eylemsizliğin arasında bir seçim sorumluluğu vardır. Ancak eylem, sorumsuzluk değildir. Bilge bir söz vardır (dengeleme kanunu her yerdedir):

    ‘Şüphe halinde, kendini geri çek.’

    ‘Düşünüyorum, o halde varım’ dedi filozof Descartes çok doğru bir şekilde. Ve ekleyebiliriz: ‘Düşünüyorum, o halde davranıyorum, böylece sorumluyum. Düşüncelerim eylemdir, çünkü düşünceler oluşumdur.’

    Çünkü beyinden yayılan ve kendi (düşünce) dünyasında hayat bulan düşünce yaşayacak, ileri geri gidecek, çekim ve benzerlik kanunundan ötürü başka düşünceleri etkileyecek, onlarla birleşecek ve belki uzakta, hoş karşılandığı yerde, olumlu veya olumsuz olasılıklar, daha iyi veya sefil gelecekler oluşturacaktır.

    Daha önce paylaştığımız gibi düşünceler mesafeleri aşar. Onlar, dengeli veya karmaşık güçler olarak yeryüzüne ait atmosferde sürüklenir.

    Kozmik Gelenek inen ve çıkan, sonsuz iki büyük dinamikten bahseder: Gerileme ve Evrim. Bu dinamik, aynı zamanda maddenin tin’e (spirit) doğru yükselen hareketi olarak tasvir edilir.

    Daha yoğun olan madde gibi tin’in (spirit) de madde olduğu daha iyi anlaşılır şimdi. Düşünülemeyen hariç, her şey maddedir.

    Daha ince, yoğunluğu azalmış, aydınlık ve kutsala yakın olan madde vardır.

    Bu bağlamda bir düşüncenin hayatı, fiziksel dünyaya inmek ve orada enkarne olmak üzerine kuruludur.

    İçinde barındırdığı düşünen varlıklardan dolayı aynı şey fiziksel hayat için de geçerlidir. Maddesinin kucağından yayılan düşünceler, daha yüksekte olana doğru yükselir. Kozmik Felsefe bunu ‘çift spiral hareketi’ olarak adlandırır. Bu hareket, topraktan buhar olarak yükselen, bulutlara ve güneşe doğru çekilen ve yağmur olarak yine toprağa düşen suya benzer.

    Dolayısıyla düşünerek eyleme geçeriz. Ayrıca iyi veya kötü davranmak için eylemlere veya kelimelere ihtiyacımız yoktur.

    İncil’in sembolik tavsiyesi muhteşemdir: Sodom ve Gomorra’dan geri dönmek! Böylece karmaşıklığa bakarak eğlenmemek, gereksiz yere Sodom’u küller (mahvolmuş, sefil olmuş bir hayat) ve Gomorra’yı ateş içinde (dengesizlik, tutkular, çıkar çatışmaları, bencillik, vb…) seyretmemek.

    Kararlı bir şekilde başımızı Vadedilmiş Topraklar’a, yeni bir hayata, varoluşun daha yüksek olan saf, asil ve uyumlu boyutlarına çevirmeliyiz. Onu yansıtarak içimizdeki kötülüğe izin vermemeliyiz. Böylece tüm gücümüz, enerjimiz, kuvvetimiz ve geleceğe dair vizyonumuzla gelişimi şekillendirebiliriz.

    Şair kelimesi, formatör demektir. Bu noktada dilimizi bir zanaatkar gibi harikulade bir şekilde biçimlendiren atalarımıza hayranlık duyabiliriz. Şair, yankılayıcı ve etkileyici kelimelerle insanoğlunun düşüncelerinde güzellik, kahramanlık veya dengesizlik imgeleri yaratır. Duruma göre şair, yararlı ve iyiliksever veya sağlıksız ve zararlı bir formatördür.

    Bir düşüncenin yoğunluğu azalmış katmandaki dünyasında dile getirilmeden kendi başına hareket edebileceği aşikardır. Buna ilave olarak gittikçe daha bilinçli bir şekilde çığ gibi büyüten, başka zekalarla çarpan kelimelerle yeryüzünde enkarne edilen düşünce daha güçlü hareket edecektir.

    Konuşma düşüncenin kıyafeti gibi olup, ona kendi hayatını ve aurasının sahip olduğu gücü sağlar.

    Sarf ettiğimiz kelimelere bakmalıyız, çünkü ‘öylesine hafif kelimelere ağır yükler bağlıdır’ der Eflatun.

    Kelimeler, ruhu ortaya çıkarır. Sempatileri çeker veya iter. İleride söylediğimize pişman olacağımız bir kelime, bir varlığın önünde geleceği olan bir yolu açabilir veya kapatabilir, olası bir arkadaşlığı getirebilir veya yıkabilir, aynı şekilde bir işin başarısını, vb…

    Bu, kadim bir atasöz olup genel bir deyim haline gelen şu cümleyi anlamamızı sağlar: ‘Konuşmadan önce dili yedi kez çevirmeliyiz.’ veya ‘Söz gümüşse, sükut altındır’. Konuştuğumuz için kaç kez pişmanlık duyduk!

    Hiçbir şeyin, ne düşüncenin ne de sözün gelişimini riske atmamalıyız.

    Gereksiz olan zararlıdır. O halde insana ait olan ve sayelerinde büyük işlere imza atabileceğimiz değerli güçleri gereksiz ve anlamsız dedikodularla harcamamalıyız. Söylentilerin anlamsız, gürültülü sesi ve çirkin, boş sohbetler, tezahür etmek isteyen daha yüksek sesleri, derin düşünceleri örtüp saklar.

    Her yerde olduğu gibi burada da denge gereklidir. Yarar sağlayacak olan bir sözün nasıl ifade edilmesi, söylenenin bir değeri olmadığı zaman sessiz kalınması gerektiğini bilmek önem arzu eder.

    Bu da Ezop’un, her şeyin en iyisi ve en kötüsü olan dili konu alan ünlü masalı ile ilişkilendirilebilir…

    Eski Yunanlılar kötü kelimelerin kullanımını yasaklıyordu. Onlar sadece faydalı kelimeleri, olumlu haberleri yayan bilgiye çok önem veriyor, bunu bir bilim olarak görüyordu.

    Sohbetleri abartılı, tatsız, kaba veya dramatik sözlerle renklendirdiğimiz; duyarlı olanlar için sıkıntılı, üzüntülü ve sağlıksız imgeleri resmettiğimiz günümüzde bu güzel öğreti unutuldu.

    Sadece sağlıklı, etraflarına olabildiğince keyifli, taze ve mutlu bir aura yayan ifadelerin kullanıldığı bir dile hakim olmak ne kadar değerlidir!

    Gereksiz yere neden kötülüğü yansıtalım? Neden Sodom ve Gomorra’nın anısını uyandıralım? Bir sebep olmaksızın, neden cesaretin kırılmasına yol açarak ve iğrenciliğin tüm entelektüel zehirlerini yayarak hayatı karartalım?

    Bazı kelimelerin aurası gerçekten kötü. Kendimizi ölçülü, sakin, dengeli ve sağlıklı kelimelerle nasıl ifade etmemiz gerektiğini bilmeliyiz.

    İlahilerdeki kadim ses her zaman haklıdır: ‘Dağlar üzerinde müjdecinin ayakları ne güzeldir, o müjdeci ki, selâmet sözünü işittiriyor, iyilik müjdesini getiriyor, kurtuluş ilân ediyor!.’

    Evet, sevinç ve umudu içeren iyi haberlerin taşıyıcıları olmaya gayret etmeliyiz.

    Dengeyi ve dinginliği koruyalım. Karakterimizi naziklik, sabır ve sükunet erdemleri ile güzelleştirelim.

    Gözlerimizi her zaman daha güzel olan ve daha çok gülümseyen bir geleceğinin ışığına çevirelim. Eylemlerimiz, konuşmamız ve düşüncelerimiz, sürdürülebilir güzel yarınlar şekillendirsin!

    Yeryüzündeki hayat henüz mükemmel değil. Bunu başarmak bizim, hepimizin elinde.

    İlk adım kendimizce yarattığımız üzüntüleri hayatımızdan çıkartarak onu hafifletmektir.

    İkinci adım ise hayatın dış koşullarını iyileştirmek, sürdürülebilir, yaşayabilir bir çevre yaratmak ve her zaman doğanın güçlerini yenilenebilir bir şekilde kullanmak.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s