Majnun with Layla / Leyla’lı Mecnun

 

'Leyla'lı Mecnun', painting by Işıl S. Gönen

‘Leyla’lı Mecnun’, painting by Işıl S. Gönen

[Türkçe metin için yorum bölümüne bkz.]

***

“Majnun with Layla” and the following post, “Lunatics without Layla”, from the book “Awakened Dreams” by Ahmet Hilmi are revealing the progressive enfolding path towards the Source, showing how we fall in love, how we become seekers and how our reunion – inşallah (hopefully)! – may happen … The reader is not only the eye reading the lines, no, he is Raji the seeker and experiencing step by step this amazing journey towards Divine Love we all are making, sooner or later …

This is story telling at its best !

***

As soon as I could finish work, I would rush to bathe in the warm conversation of the Mirror. It had become almost an addiction for me. So, this afternoon, after work, I again ran to be with him. Seating himself under the shade of an ancient plane tree the Mirror Dede spoke briefly, ‘My son! I’m feeling exuberant today. Let me play the ney’.

He began to play, but it was a mistake to call it a ‘ney’, as it seemed to be the voice of all the sky and heavens singing together. It was not long before I passed beyond myself…

I saw that I was the son of a wealthy nobleman within the city of Amal. As I was an only son, my parents adored me. At the age of eighteen I was now a brave young man with thick eyebrow and the people of the city were proud of my good look and refined manners. Every morning I would ride my horse, wandering through the wide expanses beyond the city which were even lovelier than the central rose gardens. Sometimes I would hunt there for a while.

Whenever i passed through the city streets, people would admire my appearance, remarking to each other: ‘How glorious he is! God is certainly the most gifted creator.’ Hoping to attract my attention, the most beautiful girls of the city would present themselves before me as I passed, but I was as proud as the hunting falcon I carried upon my arm. I would pretend not to even see them but, remaining aloof upon my horse, would just ride past. Little by little I began to feel a strange new fire in my heart, and though I could not point to the reason for the fire, it burned me deeply.

One day, I found myself overcome by a deep sadness. I took my saz in hand and wept. In the days that followed, moaning and sadness became a habit for me; my face turned pale, and my interest in the world disappeared. Naturally the situation was not unknown to my parents. The story told among all the people of my city was that I had succumbed to a peculiar disease. A veil of sorrow enshrouded everyone. Our famous doctors prepared many different medicines; geomancers and healers all tried their skills, but day by day, my illness grew worse and worse.

At last, in a distant village, a hermit was located who was famous for his soothsaying and wisdom. My parents brought him to see me, but after closely consulting the medical wisdom of the centuries, he shook his head. He looked at his astrolabe, spoke with the stars, gathered jinns, then plunged into though and was silent for a long while. At last, he spoke, ‘O master! Your son is in love. He is sick from love.’ My poor father questioned him, ‘O honored master, who is he in love with?’

‘Nobody! And this is the most destructive kind of love.’

‘O doctor! Tell us what we can do! What solution can we find? Even if the only remedy is the sacrifice of our lives, we will not withhold it. We will give up anything, everything, but please let our beloved son be saved!’

‘Master, the love that is burning your son’s heart is absolute love. An object must be found for this love, and then you must discover a way of extinguishing the fire of love with life restoring water of union. If this isn’t done, he will certainly die.’

My parents’ joy was infinite; they now assumed that all that was required was a simple marriage. The most distinguished and beautiful young women of the city were introduced to me. My parents even waived their concern of equality of station and brought before me the most beautiful among the peasantry as well. But I loved none of them! I collapsed into bed. Day by day, my face grew paler, and my poor parents were overcome with worry.

I was no longer in any condition to sing or even to play my tanbur. Thinking that perhaps it would lessen my sorrow, my father gathered a group of the most perfect singers, both male and female, and instructed them to play the intricate, bittersweet pieces I had been known to enjoy.

One day, just after they had finished their laments, we heard the voice of a crier calling: ‘I am selling a closed coffer. Its value is a thousand pieces of gold. I do not know what is inside it; no one knows. The one who buys the coffer and the one who does not buy it will be both filled with regret.’

My parents had heard the voice of the crier and, thinking that perhaps there was something inside to entertain me, immediately bought it. Curiosity, of which man can never totally free himself, caught hold of me despite my depression. I wanted to see what was inside the coffer. It had been months since I had expressed an interest in anything, so my parents were delighted and quickly placed the coffer by my side.

Countless keys were brought, but after trying for two days, I still had not found one that would fit. Because the coffer was exquisitely crafted, I didn’t want to break it. At last on the following day, I managed to open it with difficulty. Only a single piece of paper and a picture was inside. First I looked at the piece of paper. On it was written: ‘The picture in the coffer is the picture of the Mirror of Union, Banu, who is the daughter of Sultan Keramet, the sultan of Miracles, the ruler of the City of Maksut where all aims comes to rest. A Zulaikha is a worthless star in comparison with the radiant face of this young woman. Lovely birds are bewildered by her sweet voice; scholars shake in astonishment at the brilliance of her intelligence and her wisdom.

‘At the moment Banu is fifteen years old, and all the young men of Maksut and the entire Jabilsa region have been ruined by love for her. O poor man who sees this picture! Falling in love with its owner, you’ll fall into difficulty. Know this well; the Mirror of union is the most bewitching beauty of the universe. Since the age of twelve she has destroyed thousands of gallant men, young men in the spring of their lives. Thousands of young men have committed suicide; thousand have succumbed to tuberculosis and faded away. You too, poor man, will join that group of martyrs. You won’t be able to endure the despair of meeting with such a mirror, and you too will die.’

After reading the dreadful words, without feeling any need to ever think about it, I took the picture in my hands and looked at it. Why not? Death doesn’t happen twice! Was I not already about to die from endless agony? They say that when I saw the picture I screamed and fainted. When I came to myself, I saw my parents weeping, distraught because I had lain still so long they thought I was dead. Now I, too, began to weep uncontrollably. Yet the more my tears flowed, the more like a tonic they became; the nightmare of sadness and grief was lessening.

That night, for the first time, I had the desire to eat. After dinner I drifted into a beautiful sleep softened with the sweetness of hope, the taste of which I had been deprived of for so long. I had found a focus for my love. With all my soul, with the burning love of my heart, I was immersed in love with the Mirror of Union, Banu.

In a short while I gathered myself together, and it was as if I had never fallen ill. My darling’s picture was always in my hand, and her image was always in my heart. At night my beloved was at the center of all my thoughts, and it was she who enlivened my dreams with love.

At last I decided what I must do and went to my parents’ room and respectfully kissed their hands. Then I spoke: ‘O dear parents, cause of my life I must go in search of my beloved; I must attain union with her. If I am unable to do so, I will surely die. I am determined to go to the city of Maksut, in the Jabilsa region.’

At these words of mine, my father and mother looked at each other in astonishment, but after conferring briefly, they recognized that it would be useless to try to change my mind. Immediately they invited the most experienced, virtuous and wise people of the city to gather in order to discuss the situation. My parents told them of my determination and requested their opinion.

An esteemed person among them asked permission to speak. ‘In order to bring forth an idea about this matter one has to know the Jabilsa region and the City of Maksut, and one has to understand where it is. As I have only just heard about this city now for the first time, I wonder if perhaps its existence is news for the others of this assembly as well.’

The great ones who had gathered agreed with him and said that they never before heard of such place either. After some discussion they approached the soothsayer hermit who had been able to diagnose my love. He was considered the wisest among us. So once again the soothsayer was brought to our home, and when my determination was explained to him, he thought for a while and then spoke: ‘The City of Maksut is in the region of Jabilsa, far to the west. It lies further west than any other city, in the same way that our city, Amal, is the furthest east. If one were fast enough, one could arrive there in a year’s time.’

My parents again assembled the wise ones of our city to consider and discuss the soothsayer’s words. At last they came to the consideration that it was impossible to change my mind and a common decision was made: I would go to Maksut, and fifteen of our most faithful servants would accompany me. For about twenty days we busied ourselves choosing presents for Sultan Keramet and his wife. We also had a sedan chair prepared for the honored soothsayer so that he would accompany me.

At last, one morning after a very sad farewell with my parents, at the moment deemed most auspicious by the astrologers, we set out. My relatives and many of the city’s people accompanied us to the outskirts of our city and prayed for our safety and well-being. One of the saints read a beautiful prayer for our success. Our journey had begun.

After experiencing many difficulties during the course of the year that followed-trouble which would be tiresome to relate-we at last had the good fortune to reach the Jabilsa region and the city of Maksut. We went to a large caravanserai inside the city. Because the city’s grapevine was quite efficient, everyone already knew about our arrival from the Far East, and a large crowd of people hurried to meet us. Those to whom we told the reason of our visit shake their heads in agitation and express their sorrow.

After resting for ten day, the soothsayer and I approached the Sultan’s palace. At last we were accepted into his presence. We presented our gifts, and he asked about the reason for our visit. When we told him, he frowned and immediately ordered an assembly of the state viziers and ministers.

When we explained our intentions to them, their faces filled with sorrow and pity. The Sultan spoke: ‘My son! The life of my daughter Banu, the Mirror of Union, is given to me with one condition: I must not interfere with her concerning her marriage. But let me say this much: thousands who have come have been ruined, thousands killed for the sake of this girl. She asks a few questions of every seeker. Ruin comes to those who cannot answer. She will marry no one except he who can answer her questions. So far not one of the thousands of young men has ever been able to do so. I do not wish such a fine young man as you to be destroyed like the others. I beg you, come, give up this unlikely love.’

After the Sultan had finished, the ministers and viziers also asked permission to speak and tried to persuade me to give up my intention. I continued to insist and finally told them I wished to be tested as soon as possible and explained that I had contemplated the matter long enough. I was ready to either attain my wish or to be destroyed in the effort.

After a short discussion the viziers told me to return to the palace the following day. I returned to my quarters and waited without sleeping. At last morning came, and together with the soothsayer, I returned to the palace. We were led into a large magnificent decorated hall. A huge curtain divided it in half. I was seated on an armchair just in front of the middle of the curtain, and the old soothsayer took his place next to me. The viziers, ministers, and other notables of the country were seated near us in other armchairs, and a huge crowd of people filled the remainder of the hall

The rustling of silk dresses and the fragrance of sweet scents that can intoxicate men informed us that the Mirror of Union and those accompanying her were entering the hall. After some time the curtain was removed. Banu was seated upon a high throne, her face veiled. Hundreds of attendants had gathered around her; they stood in great respectfulness, their hands crossed over their chests.

The girl examined me attentively for a long time from behind her veil. It seemed as if she was afraid to say a word, but at last with her voice that was beyond comparison with any music or sound, she began to speak melodiously: ‘O young man! Come, give up this love. Nobody could answer these questions. Those who have the power to answer are already content in their hearts because they are already in union with me. Those who have desires for me will never be able to answer when I ask.’

‘O Banu! When I left my homeland, I swore, ‘Either the beloved or death.’ O mirror of Union! I cannot live without you.’

‘O young man, what a pity! If it were possible for me to marry you without conditions, I would. But unfortunately it is not possible, because as a result of our union both of us would disappear.’

‘O Banu! Don’t make me despair; have mercy! Ask your questions.’

She sighted deeply. ‘Listen carefully, young man! First, has alif come out of the dot or has the dot come out of alif? Second, when did it happen? Third, can you demonstrate and prove that alif and the dot are one?’

After asking the questions, she removed her veil. When I beheld her extraordinary face, I could not bear the burning pleasure of seeing her; with a cry of ‘God is the most great!’ I fainted…

When I opened my eyes, the Mirror Father was smiling upon me. Full of Joy, he spoke: ‘Alif ustin, alif esre, alif otre. Well, lots more questions! How does it happen that alif accepts movement? Can the matter be solved by calling alif ‘hamze’? Or my God! What a difficult thing this alif-ba problem is. There are lots of teachers of reading and writing but not one of them knows alif-ba.’

After chatting a while longer, having decided to meet again the next day, we said goodbye to each other, and I took my leave of the Mirror Dede.

 ***

Next: Chapter 14 ‘The Lunatics without Layla’

Source: Chapter 13 of ‘Awakened Dreams’ by Ahmet Hilmi

 More information about the painter Işıl S. Gönen / Other paintings of ‘Awakened Dreams’

This entry was posted in Spiritüel Ustalar / Spiritual Masters and tagged , , . Bookmark the permalink.

One Response to Majnun with Layla / Leyla’lı Mecnun

  1. Filibeli Ahmet Hilmi tarafından kaleme alınan “Amak-i Hayal” kitabında yer alan “Leyla’lı Mecnun” ve bir sonraki paylaşımımız olan “Leyla’sız Mecnunlar” adlı hikayeler, adım adım önümüzde açılan ve bizi Kaynağa doğru götüren yolu gözler önüne seriyor, nasıl aşık olduğumuzu, nasıl arayışa girdiğimizi ve – inşallah! – kavuşmamızın nasıl gerçekleşebileceğini gösteriyor … okuyucu satırları okuyan bir göz değildir sadece, hayır, o arayış içinde olan Raci’dir ve adım adım, İlahi Aşk’a doğru giden ve hepimizin er ya da geç çıkacağa yolculuğu deneyimliyor … Burada hikaye anlatıcılığı zirvesini yaşıyor!

    ***

    13. Bölüm
    Leyla’lı Mecnun

    Gündelik işlerden kurtulunca kendimi Aynalı’nın sohbetine atmaktan alamıyordum. Bu bende âdeta tiryakilik hâline gelmişti. Yine bir gün işi gücü bitirdikten sonra, ikindiye doğru onun yanma gittim. Aynalı Baba asırlık bir çınarın altında oturuyordu.

    – Evlât! Bugün biraz coşkuluyum. Sana ney çalayım, dedi ve başladı ney çalmaya.
    Aslında buna ney demek yanlıştı. Çünkü bu neyin sesiyle yer ve göğün inlediğini zannediyordum. Kısa bir süre sonra kendimden geçtim.

    Emel şehrinin eşrafından ve hatırı sayılır zenginlerinden birinin oğlu olarak gördüm kendimi. Ailenin tek oğlu olduğum için annem ve babam taparcasına seviyorlardı beni. Emel şehri halkı da yakışıklılığım ve terbiyemle iftihar ediyordu. On sekiz yaşında tam bir yiğit olduğum için her sabah atıma biniyor, şehrin gül bahçelerini kıskandırıcı güzellikteki kırlarını dolaşıyor, ara sıra avcılık yapıyordum.

    Ben sokaklardan geçerken, halk: “Yaratıcıların en güzeli olan Allah’ın şanı ne yücedir” diyerek güzelliğimi övüyorlardı. Şehrin en güzel kızları, bana görünmek için yollara çıkmayı âdet hâline getirmişlerdi. Fakat ben, kolumda gezdirdiğim şahinim kadar gururlu olduğum için onlara tepeden bakıyor, bu zavallıları görmemezlikten geliyordum. Atımı oynatarak geçip gidiyordum yanlarından. Fakat kalbime acayip bir ateşin düştüğünü hissediyordum. Bu ateşin sebebini bilmediğim hâlde beni yakıp kül etmesi çok tuhaftı. Sonunda büyük bir hüzne kapılmaktan ve derin düşüncelere dalmaktan kendimi alamadım. Elime sazımı alıp hem söylüyor, hem ağlıyordum. Zamanla ağlayıp inlemeler alışkanlık hâline gelmiş, benzim sararıp solmuş, dünya ile alâkam kesilmişti. Doğal olarak, bu hâlim anne babamın gözünden kaçmıyordu. Garip bir hastalığa tutulduğumu duymayan kalmamıştı. Herkes yas tutuyordu. Şehrin en meşhur doktorlarının yaptığı türlü türlü ilâçlara, remilcilerin ve hocaların okuyup üflemelerine rağmen hastalığım günden güne artıyordu.

    Sonunda, uzaktaki köylerden birinde oturan, kehanet ve ilmiyle meşhur bir adamı bulup getirdiler. Bu ihtiyar, doktorların yaptığı ilâçları kontrol etti. Başını salladı. Usturlaba (“Yıldızların dünyaya yüksekliğini hesaplamakta kullanılan bir âlet.”) baktı. Yıldızlarla konuştu. Cin çağırdı. Bir müddet düşündü. Sonunda:

    -Efendi! Oğlunuz seviyor. Aşk hastalığına yakalanmış, dedi.

    -Muhterem Efendi! Kimi seviyor?

    -Hiç kimseyi… Aşkın en öldürücü olan şekli budur.

    -Ey Büyük Âlim! Bize yol göster! Ne yapmamız gerekiyor? Bunun çaresi ne? Oğlumuzun kurtulması için canımızı vermemiz gerekiyorsa, verelim. Yeter ki ciğerparemiz kurtulsun.

    – Efendi! Oğlunuzun bağrını yakıp kül eden “mutlak aşk”tır. Önce bu aşka bir hedef bulmalıyız. Sonra, bu aşk ateşini vuslat âb-ı hayatıyla söndürmenin bir yolunu düşünmeliyiz. Aksi takdirde, ölmesi kaçınılmazdır.

    Anne babamın sevincine diyecek yoktu. Onların düşüncesine göre bu işi halletmek çok kolaydı. Beni evlendirerek meseleyi çözeceklerini düşünüyorlardı. Şehrin en güzel kızlarını bana göstermeye başladılar. Şehrimizde katı bir denklik sistemi uygulandığı hâlde, fakir ve aşağı tabakadaki güzeller bile gösterildi. Ne çare ki bunların hiçbirini beğenmedim. Sonunda yatağa düştüm.

    Günden güne sararıp soluyordum. Benim bu hâlimi gören zavallı annem ve babam delirme konumuna geldiler.

    Artık, tamburumu tıngırdatıp, şarkı söyleyecek dermanım kalmamıştı. Bu yüzden, acımı hafifletir düşüncesiyle babam seçkin bir müzisyen topluluğunu emrime verip; onları, hoşuma giden parçalan çalıp söylemekle görevlendirmişti.

    Bir gün, dokunaklı bir faslın bittiği sırada sokakta dolaşan bir tellâlın: “Bin alttın değerinde, kapalı bir sandık satıyorum. İçinde ne olduğunu ben de dâhil kimse bilmiyor. Bu sandığı alan da pişman, almayan da…” diye bağırdığını duydum. Tellâlın söylediklerini anne-babam da duydu. Belki içinden, beni eğlendirecek bir şey çıkar düşüncesiyle hemen satın aldılar.

    Sandığın içinde ne olduğunu çok merak ediyordum. Aylardan beri ilk defa bir şey arzuladığım için anne ve, babam çok sevindi. Sandığı yanıma koydular. Bir sürü anahtar getirdiler. İki gün sandığı açmaya uğraştım. Hiçbiri uymuyordu. Sonunda zor belâ sandığı açmayı başardım. Sandıktan bir resim, bir de kâğıt çıktı. Önce kâğıdı okudum. Şöyle yazıyordu:

    “Bu resim, Maksut şehri padişahı Sultan Keramet’in kızı Aşk Aynası Banu’nun resmidir. Onun yüzündeki parlaklığın yanında Zelihalar sönmüş yıldızlar gibi kalır. Onun tatlı diline hatipler hayrandır. Onun aklı karşısında âlimler şaşkındır. Banu on beş yaşında olup, Maksut Şehri’nin gençleri ve Cabilsa’daki herkes ona âşıktır.

    Ey bu resmi görecek olan zavallı! Sen ona âşık olmakla başını belâya sokacaksın. Şunu iyi bil ki, Aşk aynası yeryüzünün afetidir. Binlerce yiğidin ve gencin ölümüne sebep olmuştur. Âşıklarının bazısı intihar etmiş, bazısı da verem olmuştur. Ey zavallı şehit! Sen de o şehitler arasına katılacaksın. Sen de ona kavuşamamanın acısına dayanamayarak bu dünyadan göçüp gideceksin… ”

    Bu ürpertici yazıyı okuduktan sonra, hiç tereddüt etmeden resmi elime alıp baktım. “İnsan iki kere ölmez ki! Zaten uzun zamandır ölümcül bir hâlde yaşamıyor muyum?” diye düşündüm. Resme baktığım zaman boğuk bir çığlık kopararak bayılmışım. Kendime geldiğimde anne-babam başucumda ağlıyordu. Baygınlığım uzun sürdüğü için öldüğümü sanmışlardı. Durmadan ağlıyordum. Gözyaşlarını ilâç gibi geliyor, üzüntüm ve sıkıntım hafifliyordu.
    O gece ilk defa yemek yemek istedim. Yemekten sonra, çoktan beri hasretini çektiğim tatlı bir uykuya daldım. Artık aşkımın bir nesnesi vardı. Tüm benliğimle Aşk Aynası Banu’yu seviyordum.

    Kısa sürede kendimi toparladım. Sanki hiç hastalanmamış gibi oldum. Sevgilimin resmi elimden düşmüyor, hayali kalbimden gitmiyordu. Hep onu düşünüyor, rüyalarımı onunla süslüyordum. Sonunda önemli bir karar verdim. Anne babamın odasına gidip, ellerini öperek dedim ki:

    -Ey benim dünyaya gelişime vesile olan anne ve babacığım! Sevgilimi bulup, onunla görüşmek istiyorum. Eğer bunu yapamazsam kahrımdan ölürüm. Bu yüzden Maksut şehrine, Cabilsa-ya gideceğim. Kararım kesindir.

    Zavallı anne ve babam bu konuşmam karşısında çok şaşırdılar. Fakat kısa bir süre sonra, beni bu kararımdan döndürmenin imkânsız olduğunu anladılar. Bu önemli meseleyi konuşmak için şehirdeki bilge kişileri eve çağırdılar. Benim kararımı tüm ayrıntılarıyla açıklayarak, onların bu konudaki görüşlerini sordular. Muhterem bir zat söz aldı ve şöyle dedi:

    -Bu konuda bir şeyler söyleyebilmek için Cabilsa bölgesini, Maksut şehrini bilmek lâzım. Ben böyle bir yeri ilk defa duyuyorum. Burada bulunanların da benimle aynı durumda olduklarını zannediyorum.

    Bu meclisteki yüce şahıslar, bu adamın söylediklerini doğrulayarak, şimdiye kadar böyle bir yerin ismini duymadıklarını söylediler. Sonunda bu konuyu, daha önce hastalığımı teşhis eden yüce kâhine danışmaya karar verdiler. Kâhin çağrılıp, mesele kendisine anlatıldı. Kâhin biraz düşündükten sonra:

    -Maksut şehri, Cabilsa bölgesinin, batısında bulunan bir şehirdir. Bu yerin ötesinde başka herhangi bir şehir yoktur. Biz ise doğunun en ucundaki Emel şehrinde yaşıyoruz. Maksut şehrine, süratli gidildiği takdirde bir yılda varılabilir, dedi.

    Yeniden şehrin ileri gelenleri bir araya getirildi. İhtiyar kâhinin söyledikleri tartışıldı. Sonunda, beni kararımdan döndürmenin imkânsız olduğunu anladılar ve Cabilsa’ya gitmem noktasında görüş birliğine vardılar. Bu yolculukta on beş tane sadık hizmetçi bana refakat edecekti. Babamın yalvarıp yakarmalarına dayanamayan kâhin de benimle birlikte gelmeye razı oldu.

    Yirmi gün kadar, Sultan Keramet ve hanımına götürülecek hediyeleri ayarlamakla uğraştık. Değerli kâhinin yolculuk edeceği taht-ı revanı hazırladık. Sonunda müneccimlerin uygun gördüğü bir günde anne babamla vedalaşıp erkenden yola çıktık. Akrabalarım ve şehir halkı dualar ederek bizi şehir dışına kadar uğurladılar. Ermiş bir zatın hayır duasından sonra yola koyulduk.

    Bir sene kadar yorucu bir yolculuk yaptıktan sonra sonunda Cabilsa bölgesine, Maksut şehrine vardık. Şehirdeki büyük bir kervansarayda konakladık. Şehirdeki haberleşme ağı çok gelişmiş olduğundan, uzak doğudan geldiğimizi duyanlar bizi ziyarete geldi.

    Ziyaret sebebimizi anlayanlar, başlarını sallayarak üzüntülerini belirtiyorlardı. On gün kadar istirahat ettikten sonra kâhinle beraber Sultanın sarayına gittik. Sultanın huzuruna kabul edildiğimizi bize haber verdiler. Hediyeleri verdikten sonra bu uzun yolculuğa niçin katlandığımız soruldu. Niçin geldiğimizi söyleyince hepsinin yüzü karıştı. Derhal meclis üyelerinin toplanması emredildi. Vezirlere de ne maksatla buraya geldiğimizi anlattık. Hepsinin yüzlerinde acı ve üzüntü belirtileri görülüyordu. Sultan dedi ki:

    -Oğlum! Evlilik konusunda ona karışamam. Yalnız şu kadarını söyleyeyim ki, şimdiye dek binlerce delikanlı bu kız uğrunda yok olup gitti. Kızım, kendisini isteyenlere bir şeyler soruyor. Bu soruları cevaplayamayanlar sonunda helak oluyor. Ancak, sorularına doğru cevap veren kimseyle evleneceğini söylüyor. Fakat bu zamana kadar, on binlerce gencin arasından bu sorulara doğru cevap veren biri çıkmadı. Senin gibi yakışıklı bir gencin helak olmasını istemem.

    Benim kararım kesindi. Bir an önce imtihana girmek istediğimi, istediğime kavuşmanın veya bu uğurda ölmenin benim için bir lütuf olduğunu dile getirdim.

    Vezirler kısa bir konuşmadan sonra ertesi gün saraya gelmemi söylediler. Sabaha kadar gözüme uyku girmedi. Sabahleyin erkenden kâhinle birlikte saraya gittim. Son derece görkemli bir salona geçtik. Ortadaki büyük perde salonu iki bölmeye ayırıyordu. Ortadaki koltuğa ben oturdum. İhtiyar kâhin de yanıma oturdu. Diğer koltuklara vezirler, nazırlar ve memleketin ileri gelenleri oturmuştu. Salonun çevresinde büyük bir kalabalık vardı.
    Etrafa yayılan sarhoş edici güzellikteki kokular Aşk Ayna-sı’nın salona girdiğini haber veriyordu. Kısa bir süre sonra perde kaldırıldı. Yüksek bir taht üzerinde oturan Banu’nun yüzü peçeliydi. Etrafını yüzlerce melek yüzlü cariye çevrelemişti; elleri göğüslerinde, büyük bir saygıyla ayakta duruyorlardı.

    Kız uzun süre beni dikkatle süzdü. Konuşmaya cesaret edemiyor gibi bir hâli vardı. Sonunda, kulağa musiki gibi gelen hoş bir ses tonuyla konuşmaya başladı:

    -Ey genç! Gel bu sevdadan vazgeç. Şimdiye kadar hiç kimse sorularıma cevap veremedi. Cevap verecek yeterlilikte olanlar beni arzulamazlar. Beni arzulayanlar ise bu soruları asla cevaplayamazlar.

    -Ey Banu! Ben vatanımdan ayrılırken “ya sevgili, ya ölüm” dedim. Yemin ettim buna. Ey Aşk Aynası! Ben sensiz yaşayamam.

    -Ey Genç! Yazık! Eğer mümkün olsa sana kayıtsız şartsız varırdım. Ne yazık ki bu mümkün değil. Vuslata erdiğimiz takdirde ikimiz de yok oluruz.

    -Ey Banu! Üzme beni, merhamet et! Sorularını sor!

    Aşk Aynası derin bir ah çekti.

    -Söylediklerimi can kulağıyla dinle genç adam! İlk sorum şu: Elif mi noktadan, nokta mı eliften çıktı? İkincisi; bu ne zaman oldu? Üçüncüsü; elif ve noktanın birliğini gösterebilir ve bunu ispat edebilir misin?

    Bu soruları sorduktan sonra yüzündeki peçeyi kaldırdı. Ben o eşsiz güzellikteki yüzü görünce, onun parlaklığına dayanamayarak “Allahuekber!” diye bir çığlık atıp, bayıldım.

    Gözümü açınca Aynalı Baba’nın her zamanki gibi gülümsediğini gördüm.

    -Elif üstün (e), elif esre (i), elif ötre (ü)… İşte bir yığın soru sana! Elif nasıl olur da hareke kabul eder. Elife hemze demekle bu işi halletmiş olur muyuz? Ya Rabbi! Bu “elif-ba” meselesi amma da çetin bir konu. İnsanlara okuma yazma öğretenler çok. Fakat içlerinde “elif-ba”yı bilen yok.

    Biraz daha sohbet ettikten sonra, ertesi gün görüşmek üzere birbirimizle vedalaştık.

    Kaynak: “A’mak-I Hayal – Hayalin Derinliklerinde Yolculuk”, Şehbenderzade Filibeli Ahmed Hilmi; Yayına Hazırlayan: Serkan Özburun, KAKNÜS YAYINLARI

    Ressam Işıl S. Gönen hakkında / Diğer ‘Amak-i Hayal’ resimleri

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s