‘Skeleton Woman’ from “Women Who Run With the Wolves” / “Kurtlarla Koşan Kadınlar” kitabından ‘İskelet Kadın’ – Clarissa P. Estés

Marseille - 13th Arcana

Marseille – 13th Arcana

[Türkçe metin için yorum bölümüne bkz.]

Last week, just the day coming back from Athens to Istanbul we had one of our ‘Wisdom of the Archetypes’ (Hermetic Tarots) course with students, in which we dived into the deepness of the Arcana “13” (‘Death’ in the conventional sense). The insights they had were unprecedented. Kudos (Chapeau)! This deep gaze into the inner world of the Arcana reminded me of the fairytale ‘Skeleton Woman’ from “Women Who Run With the Wolves” from Clarissa Pinkola Estés: “Facing the Life/Death/Life Nature of Love”.

***

"La Donna Scheletro" - Giorgia Marras

“La Donna Scheletro” – Giorgia Marras

 

She had done something of which her father disapproved, although no one any longer remembered what it was. But her father had dragged her to the cliffs and thrown her over and into the sea. There, the fish ate her flesh away and plucked out her eyes. As she lay under the sea, her skeleton turned over and over in the currents.

One day a fisherman came fishing, well, in truth many came to this bay once. But this fisherman had drifted far from his home place and did not know that the local fisherman stayed away, saying this inlet was haunted.

The fisherman’s hook drifted down through the water, and caught of all places, in the bones of Skeleton Woman’s rib cage. The fisherman thought, “Oh, now I’ve really got a big one! Now I really have one!” In his mind he was thinking of how many people this great fish would feed, how long it would last, how long he might be free from the chore of hunting. And as he struggled with this great weight on the end of the hook, the sea was stirred to a thrashing froth, and his kayak bucked and shook, for she who was beneath struggled to disentangle herself. And the more she struggled, the more she tangled in the line. No matter what she did, she was inexorably dragged upward, tugged up by the bones of her own ribs.

The hunter had turned to scoop up his net, so he did not see her bald head rise above the waves, he did not see the little coral creatures glinting in the orbs of her skull, he did not see the crustaceans on her old ivory teeth. When he turned back with his net, her entire body, such as it was, had come to the surface and was hanging from the tip of his kayak by her long front teeth.

Agh!” cried the man, and his heart fell into his knees, his eyes hid in terror on the back of his head, and his ears blazed bright red. “Agh!” he screamed, and knocked her off the prow with his oar and began paddling like a demon toward shoreline. And not realizing she was tangled in his line, he was frightened all the more for she appeared to stand upon her toes while chasing him all the way to shore. No matter which way he zigged his kayak, she stayed right behind, and her breath rolled over the water in clouds of steam, and her arms flailed out as though to snatch him down into the depths.

Agh!” he wailed as he ran aground. In one leap he was out of his kayak, clutching his fishing stick and running, and the coral white corpse of skeleton woman, still snagged in the fishing line, bumpety-bumped behind right after him. Over the rocks he ran, and she followed. Over the frozen tundra he ran, and she kept right up. Over the meat laid out to dry he ran, cracking it to pieces as his mukluks bore down.

Throughout it all she kept right up, in fact, she grabbed some of the frozen fish as she was dragged behind. This she began to eat, for she had not gorged in a long, long time. Finally, the man reached his snowhouse and dove right into the tunnel and on hands and knees scrabbled his way into the interior. Panting and sobbing he lay there in the dark, his heart a drum, a mighty drum. Safe at last, oh so safe, yes, safe thank the Gods, Raven, yes, thank Raven, yes, and all bountiful Sedna, safe… at…last.

Imagine when he lit his whale oil lamp, there she – it – lay in a tumble upon his snow floor, one heel over her shoulder, one knee inside her rib cage, one foot over her elbow. He could not say later what it was, perhaps the firelight softened her features, or the fact that he was a lonely man… but a feeling of some kindness came into his breathing, and slowly he reached out his grimy hands and using words softly like a mother to child, began to untangle her from the fishing line.

Oh, na, na, na.” First he untangled the toes, then the ankles. “Oh, na, na, na.” On and on he worked into the night, until dressing her in furs to keep her warm, Skeleton Woman’s bones were all in the order a human’s should be.

He felt into his leather cuffs for his flint and used some of his hair to light a little more fire. He gazed at her from time to time as he oiled the precious wood of his fishing stick and rewound the gut line. And she in the furs uttered not a word – she did not dare – lest this hunter take her out and throw her down to the rocks and break her bones to pieces utterly.

The man became drowsy, slid under his sleeping skins, and soon was dreaming. And sometimes as humans sleep, you know, a tear escapes from the dreamer’s eye; we never know what sort of dream causes this, but we know it is either a dream of sadness or longing. And this is what happened to the man.

Skeleton Woman saw the tear glisten in the firelight and she became suddenly soooo thirsty. She tinkled and clanked and crawled over to the sleeping man and put her mouth to his tear. The single tear was like a river and she drank and drank and drank until her many-years-long thirst was slaked.

While lying beside him, she reached inside the sleeping man and took out his heart, the mighty drum. She sat up and banged on both sides of it: Bom Bomm!…..Bom Bomm!

As she drummed, she began to sing out “Flesh, flesh, flesh! Flesh, Flesh, Flesh!” And the more she sang, the more her body filled out with flesh. She sang for hair and good eyes and nice fat hands. She sang the divide between her legs, and breasts long enough to wrap for warmth, and all the things a woman needs.

And when she was all done, she also sang the sleeping man’s clothes off and crept into his bed with him, skin against skin. She returned the great drum, his heart, to his body, and that is how they awakened, wrapped one around the other, tangled from their night, in another way now, a good and lasting way.

The people who cannot remember how she came to her first ill fortune say she and the fisherman went away and were consistently well fed by the creatures she had known in her life under water. The people say that it is true and that is all they know.

Source:  ‘Skeleton Woman’ [Chapter 5] from “Women Who Run With the Wolves”, Clarissa Pinkola Estés

This entry was posted in Popüler Kitap Alıntıları / Popular Books Excerpts and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to ‘Skeleton Woman’ from “Women Who Run With the Wolves” / “Kurtlarla Koşan Kadınlar” kitabından ‘İskelet Kadın’ – Clarissa P. Estés

  1. “Kurtlarla Koşan Kadınlar” kitabından ‘İskelet Kadın’ – Clarissa P. Estés

    Geçen hafta, Atina’dan İstanbul’a döndüğümüz gün ‘Arketiplerin Bilgeliği’ (Hermetik Tarot) kurslarımızdan bir tanesinde öğrencilerimizle bir araya geldik ve “13”üncü arkananın (geleneksel anlamda ‘Ölüm’) derinliklerine daldık. Karta ilişkin sezgileri eşi görülmemiş, şapka çıkartacak bir zenginliğe sahipti. Arkananın bu iç dünyasına attığımız bu derin bakış bana Clarissa Pinkola Estés’in “Kurtlarla Koşan Kadınlar” kitabından ‘İskelet Kadın’ın masalını hatırlattı: “Sevginin hayat/ölüm/hayat doğasıyla yüzleşmek”.

    ***

    Kimse ne olduğunu artık hatırlamasa da, babasının onaylamadığı bir şey yapmış. Babası onu sürükleyip uçurumun kıyısına götürerek deniza atmış. Balıklar etlerini yiyip bitirmiş ve gözlerini oymuş. Denizin altında yatarken iskeleti akıntılarla dönüp duruyormuş.

    Bir gün bir balıkçı balık tutmaya gelmiş. Evet, aslında pek çok balıkçı, bir zamanlar bu körfeze gelirmiş. Ama bu balıkçı sürüklenerek evinden çok fazla uzaklaşmış ve bu koyun perili olduğunu söyleyen yöre balıkçılarının oradan uzak durduklarını bilmiyormuş.

    Balıkçının oltası suyun dibinde sürüklenirken, başka yer yokmuş gibi İskelet Kadın’ın kaburga kemiklerine takılmış. Balıkçı, “Hey, gerçekten de büyük bir tane yakaladım! Av diye buna derim!” diye düşünmüş. Bir yandan da aklından bu balığın ne kadar çok insanı besleyeceği, ne kadar sure dayanacağı ve kendisinin de ne kadar uzun bir süre avlanma derdinden kurtulacağını geçiriyormuş. Oltanın ucundaki bu büyük ağırlıkla mücadele ederken, deniz, şaklayan köpüklerle harekete geçmiş, kayığı hoplayıp zıplatmaya başlamış, çünkü aşağıdaki kadın kendini oltadan kurtarmaya çalışıyormuş. Ama çıkarmaya uğraştıkça olta ipine iyice dolanıyormuş. Ne yaparsa yapsın amansızca yukarıya doğru sürüklenmiş, kaburga kemiklerinden tutularak çekilmiş.

    Avcı ağını çıkarmakla meşgulmüş, bu yüzden, kadının dalgaların üstünde yükselen kel kafasını görmemiş, kafatasının göz kürelerinde ışıldayan küçük mercan yaratıklarını görmemiş, yaşlı fildişi rengindeki dişlerindeki kabuklu hayvanları görmemiş. Ağına doğru döndüğünde kadının bütün bedeni olduğu gibi yüzeye çıkmış ve uzun ön dişleriyle kayığının burnunda sallanıyormuş.

    “Olamaz!” diye bağırmış adam ve kalbi dizlerine inmiş, gözleri dehşetle kafasının arkasına saklamış ve kulakları parlak kırmızı bir ışık yaymış. “Ahh!” diye feryat etmiş, onu küreğiyle pruvadan iteklemiş ve kıyıya doğru çılgınca kürek çekmeye başlamış. Kadının oltasına sarılmış olduğunu fark edememiş; avını, ayakları üzerinde dikilmiş bir halde kıyıya giden yol boyunca peşinden gelirken görünce daha da korkmuş. Kayığına ne kadar zikzak yaptırırsa yaptırsın, tam arkasında duruyormuş; nefesi, buhar bulutları şeklinde suyu döndürüyor, kolları onu derinlere çekecekmiş gibi hayayı dövüyormuş.

    Karaya ulaştığı sırada “Aggghhhhh!” diye çığlık atıyormuş. Bir sıçrayışta kayığından atlamış, balık oltasını sıkıca kavrayıp koşmaya başlamış. İskelet Kadın’ın mercan beyazlığındaki cesedi ise hala olta ipine takılıymış ve tam arkasında hoplayıp zıplıyormuş. Kayaların üstüne doğru seyirtmiş, kadın da onu izlemiş. Donmuş tundralara koşmuş, o da aynısını yapmış. Kurutmak için serilen etlerin üzerinde koşarak ayakkabılarıyla çıtır çıtır ezmiş.

    Bütün bunlar olurken o istifini hiç bozmamış, dahası, arkada sürüklenirken bir yandan da donmuş balıklarından bir kısmını kapmış. Balıkları yemeye başlamış, çünkü uzun, ama çok uzun bir zamandan beri boğazından bir lokma geçmemiş. Sonunda adam kar-evine ulaşmış ve hemen tünele dalmış. Emekleyerek içeri doğru yolunu kazıyormuş. Soluk soluğa ve hıçkırıklarla ağlayarak karanlıkta oraya uzanmış, kalbi bir davul, güçlü bir davul gibi vuruyormuş. Sonunda güvendeymiş. Ah fazlasıyla güvendeymiş, evet evet güvendeymiş, Tanrılara şükürler olsun, Raven’e, evet Raven’e şükürler olsun, evet ve son derece çömert Sedna’ya … sonunda … güvendeymiş.

    Adam, balina yağı lambasını yaktığında, kadının da kardan zemininin üstünde tepetaklak bir halde yattığını hayal edin; bir topuğu omzunun üstünde, bir dizi göğüs kafesinin içinde, bir ayağı dirseğinin üstünde … Daha sonra bunun ne olduğunu söyleyemezdi, belki de ateşin ışığı, kadının çehresini yumuşatmıştı ya da yalnız bir adam olması … Ama adamın solumasına bir şefkat hisi gelmiş, yavaşça kirli ellerini uzatmış ve bir annenin çocuğuna söylediği kadar yumuşak sözcüklerle onu olta ipinden kurtarmaya başlamış.

    “Ah, nay nay nay.” Önce ayak parmaklarını çözmüş, sonra da ayak bileklerini. “Oh, nay nay nay.” Gece çökene kadar durmadan çalışmış, onu sıcak tutacak kürklerle giydirene kadar, İskelet Kadın’ın kemikleri, bir insanda olması gerektiği gibi tümüyle düzene girene kadar.

    Deri kol ağızlarında çakmak taşı aramış ve saçının bir kısmını biraz daha ateş yakmak için kullamış. Olta çubuğunun değerli tahtasını yağlarken ve bağırsaktan yapılan ipini onarırken zaman zaman ona bakıyormuş. Kürkler içindeki kadın da, bu avcı onu dışarı çıkarıp kayalara fırlatmasın ve tamamen parçalara ayırmasın diye tek kelime etmiyormuş – cesaret edemiyormuş buna.
    Adamın gözleri kapanıyormuş, uyku tulumunun içine girmiş ve anında rüya görmeye başlamış. Bilirsiniz, bazen uyuyan insanlar düş gördüklerinde gözlerinden bir damla gözyaşı sızar; buna ne tür bir düşün neden olduğunu asla bilmeyiz, ama bunun ya bir üzüntü ya da özlem düşü olduğunu biliriz. Adamın başına gelen de buymuş.

    İskelet Kadın ateşin ışığında parlayan gözyaşını görmüş ve ansızın çoook susamış. Şangır şungur sesler çıkarırken bir yandan da emekleyerek uyuyan adamın üstüne doğru eğilmiş ve ağzını onun gözyaşına dayamış. Tek bir gözyaşı bir nehir gibiymiş ve kadın içmiş, içmiş, içmiş, ta ki çok uzun yıllar boyunca süren susuzluğu dinene kadar.

    Sonra onun yanına uzanarak uyuyan adamın içine girmiş ve kalbini, o güçlü davulu çıkarmış. Kalkıp oturmuş ve davulun iki tarafına güm güm vurmuş: Bom, Bomm! Bom, Bomm!
    Davul çalarken yüksek sesle şarkı söylemeye başlamış: “Et, et, et! Et, et, et!” Ne kadar şarkı söylerse, vücudu da o kadar çok etle dolmuş. Saçlar, güzel gözler ve güzel tombul eller için de şarkı söylemiş. Bacaklarının arasındaki yarık, bedenini sıcak tutmaya yetecek kadar uzun göğüsler ve bir kadının ihtiyaç duyduğu her şey için şarkı söylemiş.

    Nihayet bitirdiğinde şarkılar söyleyerek uyuyan adamın elbiselerini çıkarmış ve onun yanına, yatağına süzülmüş, bedenine sokulmuş. Büyük davulu, adamın kalbini bedenine geri yerleştirmiş ve uyandıklarında birbirlerine dolanmış, birlikte geçirdikleri gece nedeniyle şimdi başka bir şekilde, iyi ve kalıcı bir şekilde iç içe geçmiş bir haldeymişler.

    Kadının yaşadığı ilk talihsizliğin nasıl meydana geldiğini anımsayamayan insanlar, balıkçıyla birlikte uzaklara gittiğini ve suyun altındaki hayatı sırasında tanıdığı yaratıklar sayesinde daima iyi bir şekilde beslendiklerini anlatırlar. İnsanlar bu anlatılanların doğru olduğunu ve ekleyecek bir şeyleri olmadığını söylerler.

    Kaynak: Clarissa Pinkola Estés’in “Kurtlarla Koşan Kadınlar” kitabından ‘İskelet Kadın’ hikayesi [5. Bölüm]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s