The Veil Of Isis / İsis’in Örtüsü

'Island of Philae'. Aquarelle by Franz Christian Gau-1819

‘Island of Philae’. Aquarelle by Franz Christian Gau-1819

[Türkçe çeviri için yorum bölümüne bkz.]

***

‘The wisdom of God is veiled

by a darkness and by a nameless chaos,

but it shines sometimes like a very pure light.

The wisdom of man is like a twilight and like a dawn

that gravitates between these two poles.’ 

Louis Cattiaux,

‘The Message Rediscovered’,

chapter XIV,

verse

8′.

***

Hermes: Put the lamp onto the ground, Asclèpius; only you and me know the underground entrance to this sanctuary, we are now safe.

Asclèpius: Why, O Trismegistus, did you bring me in the middle of the night in the vaults of the Philae temple? Are you going to reveal to me the last mysteries and have I reached the term of my initiation?

Hermes: You are my loyal disciple, Asclèpius, and the only friend that I have left on earth, since Tat and Ammon have been slaughtered by the monks of Syèna (Aswan). The foresight of a danger that concerns only me has warned that it was high time for me to transmit my duties of Hierophant. You will be called Hermes and your disciples, when you have found them will be called Tat, Asclèpius and Ammon. May the hieratic tetrad be completed, so that it must transmit, from one generation to another, the legacy of the sacred science.

Asclèpius: I fear that this wish could not be granted, O Trimegistus, unless we give shelter to an abandoned child, like you once did with me; how would I find a disciple in the midst of Christian Egypt?

Hermes: I know, Asclèpius, we live in the bad days foretold by our prophetic books. Egypt, this holy land, beloved by the gods for its dedication to their cult, has become a school of profanity; the children trample the religion of their fathers. Since Emperor Theodose‘s fatal edict, so easily accepted by the cowardice of the people, the statues of the gods are being broken, and on the walls of the temples, now serving as churches, their image are hammered and covered with lime. Only the sacred island of Philae, still harbors the antic wisdom, but I have reasons to fear that us two, its last loyal servants, we will be forced soon to leave this supreme sanctuary. This is why I wanted to entrust you a sacred treasure that you will carry further towards the source of the Nil, in the deserts where profanity cannot reach you. Have I not spoken often of the veil of Isis?

‘Isis Veiled’ at Herbert Hoover’ s estate.This bronze, seven and a half foot tall statue is the work of Belgian sculptor Auguste Puttemans, and was a gift from the children, refugees, and soldiers of Belgium in gratitude for Hoover’s famine relief efforts on their behalf during the First World War.

‘Isis Veiled’ at Herbert Hoover’ s estate.This bronze, seven and a half foot tall statue is the work of Belgian sculptor Auguste Puttemans, and was a gift from the children, refugees, and soldiers of Belgium in gratitude for Hoover’s famine relief efforts on their behalf during the First World War.

Asclèpius: More than once, in fact, you have spoken about this marvelous veil that no mortal hands have ever lifted, where all the flowers of earth are embroidered in shining colors, all the stars of the sky in golden glitter. But I never saw this magnificent veil, or rather, I think that your words were an enigma that I have failed to pierce its meaning.

Hermes: Open this big ebony trunk, of which here is the key. The one who was my initiator and master, the preceding Hermes, managed to withdraw it from the flames that were combusting the library of Alexandria at the time of the destruction of the temple of Serapis. It contains the sacred books of all the nations, and first of all, those of our ancestors; the ‘Book of the Manifestations to the Light’ with the additions from king Menkera; Pentaour’s poems about the wars of the great Ramses; the books of Thoth Trismegistus-not the unfaithful or falsified translations, but the original text-exactly as it was carved on Thoths ‘s columns in sacred characters. Next to it lies the most ancient collection of Greece’s most ancient poets; Homerus, and the whole epic cycle, Hesiod, Parmenides and Empedocles; the first collection of Orpheus’s hymns; poets who became so rare such as Alcius, Stesidorus and others of the lyrical genre; the original copies of the tragic genre borrowed by the Ptolemy from the Athenians; further we have the Chaldean and Phoenician books, consulted and copied by Berozius and Sanchoniaton; the Law and the prophecies of the Jews and even the books of the Just and on the wars of IAO, which were used by the priests of Jerusalem to compose their Bible and that the Jews have now lost; finally, the sacred books of the Brahmans and Magus, the Vedas and the Avesta brought to Alexandria by the very first Lagides, after Alexander’s expedition.

Asclèpius: This trunk contains a priceless treasure, O Trismegistus, but what is the link with the veil of Isis?

Hermes: These books contain the primitive forms of the religious revelation. There, the human intelligence, in the spring of its own virginity, has translated through multiple symbols the very first intuitions about the nature of things. Each nation has weaved with love a piece of this ornate mantle with flowers and stars. As speech translates thought, the immutable truth manifests itself by the changing spectacle of the appearances. This is the mystical veil of the great Isis. It was transparent for the clear eye of early humanity; the universal mother had no secrets for the child she was rocking in her arms. It became impenetrable for the aging races and no mortal eye can lift it. Heavenly lights dimmed in the evening shadow, nature wraps itself in silence and its oracles are mute for us. We dissect one by one the flowers of her robe, but life escapes analysis, the origin and end of things elude the eye of science, and we can only grasp the secret of our destiny by interrogating the language of the symbols, this mysterious language that our fathers spoke and that we do not understand anymore. Let’s preserve, O Asclèpius, this sacred legacy of the religious traditions; it is the heritage of the past that must be transmitted to the future. May it cross the dark centuries that are now unfolding for the world and reappear, spotless, to the very first sun rays of a new dawn !

Fresco in Herculaneum : Performing the sacred rites at the temple of Isis.

Asclèpius: Do you foresee, O Trismegistus, a renaissance of the light, above the dark night into we are now entering ?

Hermes: All that vegetates and crawls on earth, O Asclèpius, everything that swims in the water and flies in the air, follows in its development the periodical revolution of the sun. It is the source of movement in the intelligences and in the bodies. The life of Man, between birth and death, imitates the alternate of day and night, the succession of the seasons of the year. Nation’s history reproduces the ascending and descending march of human life, as the whole is the magnified image of each of its parts, like we see when breaking a salt cube, it is formed by an infinity of elementary cubes. It is, therefore, natural that nations, like everything that is alive, have their growing and decline periods, mirror of the seasons and the hours. Youth correspond to the morning and to spring, maturity to summer and the mid-day, old age to autumn and evening. These successive phases are followed by death that resembles to night and winter. We must also believe, in history as in nature, spring will succeed to winter and dawn to the night.

Asclèpius: What do you mean by the death of a nation, O Trismegistus? If are talking about its enslavement by foreigners, Egypt is dead since the time of Cambyses.

Hermes: Conquest, O Asclèpius, can be compared not to death but to servitude. We must distinguish between the conquered nations those who always obeyed to kings and those who had the habit to govern themselves. When the republics of Greece were submitted by the Romans, we could apply Homer’s word: Man when enslaved loses half of his soul; while for Egypt, it doesn’t matter if its master is called Ramses or Cambises, Ptolemy or Cesar. It is different for the death of nations; it resembles to the death of Man and is identified by the same signs. Life ceases for Man when the soul leaves the body it loved: The soul of the nations is their religion; a nation that has denied its gods is a dead nation. This is what has happened since the victory of Christianity, not only to Egypt, but to all the nations that composed the Roman Empire. New nations will take their places. The empire established by Constantine in Byzantium is not the Roman empire, even though it kept its name; it is a new empire and will follow its fates. Gaul, Spain, Italy are already occupied by barbarians races, the same fate awaits Egypt, as Thoth’s prophecy is soon to be accomplished.

Asclèpius: But you often said, O Trismegistus, that death was only one of the modes of existence. Our fathers believed in the immortality of the soul and in its transmigrations. Nations also must find beyond death a new life in their descendants, and you spoke a while ago of a renaissance. Wings of Isis Hermes: Egypt will be reborn, but it will not be like in the past the great center of intelligence, because this center moves through time and goes from the east to the west, like the sun in the sky. A new race will rule in Egypt and will build temples for a new cult; but by the revolution of the ages these temples will fall in ruin and the monument erected by our ancestors will remain, even though mutilated, less by the injuries of time than the ungodliness of Man. The new empires will enter into the night and in the middle of their rubbles and the sand of the desert, the pylons of Thebes and the pyramids of Memphis.

Asclèpius: And what will happen in these distant centuries of the soul of the old Egypt?

Hermes: The souls, you know that, dwell in the ether, between the region of the clouds and the region of the stars. It is from there that they dispense their blessed influence. But, alike the sun cannot dispend its warmth and light to those who avoid its rays in hiding in caves, so the forgotten dead, in turn, also forget the living. They are present only to those who think about them and who pray to them. The thought of the ancient nations would shine like a lighthouse over the future, if the future would gather the lessons of the past like a son’s respect over his father’s memory; but the time has come, when according to Thoth’s word, we would prefer darkness over light and death over life. Ancient Egypt can sleep in the depth of its necropolis; at the time when science will invoke it, it would find a way to reveal the secret of its mysterious language to those who would interrogate it fervently.

Arcana II, by Lady Frieda Harris. Thoth Tarot Deck

Asclèpius: An indistinct noise comes to us here, Trismegistus; I fear that our refuge will be discovered; I will open the sluices, if it is still time.

Hermes: Why bother, Asclèpius? Let destiny fulfill itself; it is better to die together…He is gone and doesn’t hear me anymore. The noise is approaching, a clash of arms, hasty footsteps, death shouts. Let’s join him. But here he comes back. Are you wounded my son?

Asclèpius: I am dying, father. It was too late to close the way to them. They are now in the underground path following my blood’s trail. He dies; Bishop Theodorius enters followed by monks and soldiers.

Theodorius: Seize this old man and tie his hands, but respect his life, our God forbids the shedding of blood.

Hermes: Why then have you shed the blood of this young man?

A centurion: Rebellion and ungodliness are crimes. It has been sixty years now that an edict has proclaimed the closing the temples of the idols. It is a shame for Egypt that the Demon still holds in Philae one last lair.

A monk: Deliver us the treasure that you keep hidden somewhere in these caves, and we will forget the punishment that you deserve.

Hermes: I would have delivered it to you to buy back the life if this young man; as you have killed him, my secret will die with me.

A soldier: Then die and may your fake religion disappear from this earth.

Hermes: I was awaiting this response and I am grateful to the hand that has stricken me.

The centurion: Let’s break this ebony trunk; the treasure must be there.

Hermes: It is all yours; it can be of use; keep it for your children.

Theodorius: What, only scrolls of papyrus? Without doubt books of magic: Let them be burned; our children have the Gospel and do not need any other reading. As soon as tomorrow, this temple will be purified and consecrated to the true God.

Hermes: Thoth’s prophecy is now accomplished; the great night is now overwhelming the world. You are blaspheming the gods of your fathers, you are destructing yourselves the work of centuries and give nothing for the barbarians to do. They will eventually come to avenge us; they will proscribe your religion like you proscribing ours. Egypt will offer its hands to the chains of slavery and in the future, when travelers will come from distant lands of the West to admire the ruins of our temples, if they would look for the descendants of this powerful race that was the ancestor and tutor of all nations, they would be seeing swarming the silt of the Nile a people of jackals, searching the earth where our dead are resting and violate their tombs to sell the coffins of their ancestor. I am dying and may the gods reunite me with he who was my disciple and my last friend. No pious hands will come bury, according to our sacred rites, the last two priests of a dead religion, but our delivered souls, will fly together towards the luminous spheres where dwell the souls of our fathers.

Coptic graffiti in Philae

Coptic graffiti in Philae

***

by Louis Ménard

in ‘ Les Reveries d’un Paien Mystique’.

Paris, George Cres, 1911.

(From page 125 to 136)

Original French here

***

More by Louis Ménard here

Louis Ménard, painting by Émile René Ménard. (Source:Patrick Chartrain on Flickr)

 

This entry was posted in Spiritüel Ustalar / Spiritual Masters and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to The Veil Of Isis / İsis’in Örtüsü

  1. ‘Tanrı’nın bilgeliği bir karanlık ve isimsiz bir kaos ile örtülüdür,ancak bazen çok saf bir ışık gibi parlar. İnsanın bilgeliği bir seher ve bir şafak gibi olup, bu iki kutup arasında gidip gelir.’

    Louis Cattiaux, ‘The Message Rediscovered’,
    XIV.Bölüm, Mısra 8′.

    ***

    İsis’in Örtüsü

    Hermes: Feneri yere koy, Asclèpius; bu sığınağın yeraltı girişini sadece ikimiz biliyoruz, artık güvendeyiz.

    Asclèpius: Beni gecenin bu vaktinde neden Filai tapınağının mahzenlerine getirdin, Trismegistus? Bana son gizemleri mi aktaracaksın, inisiyasyonumun sonuna mı geldim?

    Hermes: Tat ile Ammon Syèna’nın (Asvan) rahipleri tarafından katledildikten sonra yeryüzündeki tek dostum ve sadık müridimsin Asclèpius. Sadece beni ilgilendiren bir tehlikenin öngörüsüyle Rahip olarak görevlerimi devretmem gerektiğine, bunun zamanı çoktan geldiğine dair bir uyarı aldım. Senin adın Hermes olacak ve onları bulduğunda müritlerin Tat, Asclèpius ve Ammon adını taşıyacak. Kutsal dörtlü tamamlansın ve böylece bir nesilden diğerine kutsal bilimin mirasını aktarsın.

    Asclèpius: Senin bana yaptığın gibi terk edilmiş bir çocuğa kol kanat germedikten sonra korkarım ki bu dilek yerine gelmeyecektir, Trimegistus; Hristiyan Mısır’ın ortasında nasıl bulabilirim bir müridi?

    Hermes: Biliyorum, Asclèpius, kehanetleri öngören kitaplarımızın önceden bildirdiği o kötü günleri yaşıyoruz. Tanrıların kültüne adandığından dolayı onlar tarafından sevilen bu kutsal topraklar, Mısır, hürmetsizliğin okulu haline geldi; çocuklar babalarının dinini ayaklar altına alıyor. Korkak insanlar tarafından kolayca kabul edilen Kral Theodose’un ölümcül fermanından sonra tanrıların heykelleri yıkıldı ve şimdi kilise olarak hizmet eden tapınakların duvarlarındaki freskler çekiçle işlendi ve kireçle örtüldü. Sadece kutsal Filai adası hala antik bilgeliği barındırıyor, ancak korkarım ki onun son iki sadık hizmetkârı olan bizler de bu yüce sığınağı terk etmek durumunda kalacağız. Bu yüzden sana Nil’in kaynağına, hürmetsizliğin sana erişemeyeceği çöllere doğru taşıyacağın kutsal bir hazineyi emanet etmek istiyorum. Sıklıkla İsis’in örtüsünden bahsetmedim mi?

    Asclèpius: Hiçbir ölümlü elin şu ana kadar kaldırmadığı, üzerinde yeryüzünün tüm çiçeklerinin parlayan renklerle, gökyüzünün tüm yıldızlarının altın parıltılarla işlendiği o olağanüstü örtüden birçok kez bahsettin. Ancak ben bu muhteşem örtüyü hiçbir zaman görmedim, tam tersine, sözlerinin anlamını kavramaktan aciz olduğum bir bilmece olduğunu düşündüm.

    Hermes: Bu anahtarla abanoz ağacından yapılmış olan şu büyük sandığı aç. Beni inisiye eden ve üstadım olan bir önceki Hermes onu Serapis tapınağının yıkıldığı zaman, İskenderiye kütüphanesini yerle bir eden alevlerden kurtarabilmeyi başarmıştı. Tüm ulusların ve her şeyden önce atalarımızın kutsal kitaplarını içeriyor: Kral Menkera’nın ilaveleriyle ‘Işığa Tezahürler Kitabı’nı; yüce Ramses’in savaşlarını ele alan Pentaour’un şiirlerini; Thoth Trismegistus’un güvenilmez veya sahte tercüme edilmiş kitaplarını değil, Thoth’un sütunlarına kutsal karakterlerle işlenen oymaları aynen yansıtan orijinal metinlerini. Ayrıca Yunanistan’ın en kadim şairlerinin kadim koleksiyonu mevcut: Homeros ve tüm epik seriyi teşkil eden Hesiodos, Parmenides ve Empedokles; Orfe’nin ilahilerinin ilk koleksiyonu; Alkaios, Stesichorus ve lirik türünün diğerleri gibi nadir olan şairler; Ptolemaios Hanedanı tarafından Atinalılardan ödünç alınan trajik türünün orijinal kopyaları. Bunun dışında Berossus ve Sankhuniathon tarafından danışılan ve kopyalanan Keldani ve Fenike kitapları var. Yahudilerinin Yasası ve kehanetleri, hatta Kudüs rahiplerinin İncillerini oluşturmada kullandıkları ve Yahudilerin şimdi kaybettikleri Adilin Kitabı ve IAO’nun savaşlarını içeren kitapları mevcut. Son olarak da Brahmanların ve Rahibin kutsal kitapları, Büyük İskender’in seferinden sonra ilk lagidler (ç.n. İskender’in yakın generalleri) tarafından İskenderiye getirilen vedalar ve Avesta.

    Asclèpius: Bu sandık paha biçilmez bir hazine barındırıyor Trismegistus, ancak İsis’in örtüsüyle nasıl bir ilişkisi var?

    Hermes: Bu kitaplar dini vahyinin ilk biçimlerini içeriyor. Burada kendi bakireliğinin baharındaki insan zekâsı birçok sembol aracılığıyla şeylerin doğası hakkındaki ilk sezgileri tercüme etti. Her bir ulus çiçek ve yıldızlarla bezenmiş olan bu süslü örtünün bir parçasını sevgiyle ördü. Konuşma düşünceyi tercüme ettiğine göre değişmeyen gerçek, görünümlerin değişen oyunuyla kendini tezahür ediyor. Bu yüce İsis’in gizemli örtüsüdür. Erken insanlığın masum gözü için şeffaftı; kollarında salladığı çocuktan hiçbir şey gizlemiyordu evrensel ana. Yaşlanan ırklar için geçilmez oldu, hiçbir ölümlü göz onu kaldıramaz. Göksel ışıklar akşamın gölgesinde soldu, doğa kendisini sükûnete sarıyor ve kehanetleri bize suskun kalıyor. Elbisesinin çiçeklerini birer birer parçalayıp inceliyoruz, ancak yaşam analizden kaçıyor, şeylerin kaynağı ve sonu bilimin gözünden sıyrılıyor. Bizler sadece atalarımızın konuştuğu ancak artık anlamadığımız sembollerin o gizemli dilini sorgulayarak değişken kaderimizin sırrını idrak edebiliyoruz. Dini geleneklerin bu kutsal mirasını muhafaza edelim, Asclèpius; bu geleceğe aktarılması gereken geçmişin mirasıdır. Şimdi dünyaya açılan karanlık asırlardan geçerek yeni şafağın ilk güneş ışınlarına lekesiz bir şekilde tekrar görünsün!

    Asclèpius: Şimdi girmek üzere olduğumuz karanlık geceyi dağıtacak olan ışığın yeniden doğuşunu öngörebiliyor musun Trismegistus?

    Hermes: Yeryüzünde biten ve sürünen, suda yüzen ve havada uçan her şey gelişiminde güneşin periyodik devrimini takip ediyor Asclèpius. Zekâ ve bedenlerdeki hareketin kaynağıdır. İnsanın doğum ve ölüm arasındaki hayatı gün ve gecenin değişimlerini, yıl içerisinde mevsimlerin sırasını örnek alıyor. Ulusun tarihi insan hayatının inişli çıkışlı marşını yeniden üretiyor. Bir tuz küpünü kırdığımız zaman onun sonsuz temel küplerden oluştuğunu gördüğümüz gibi, tümü her bir parçasının büyütülmüş imgesidir. Bu yüzden canlı olan her şey gibi ulusların da mevsim ve saatlerinin aynası olan büyüme ve çöküş dönemlerinin olması doğaldır. Gençlik sabah saatleri ve bahar, ergenlik yaz ve öğle saatleri, yaşlılık ise sonbahar ve akşam saatleri gibidir. Bu ardışık dönemlerden sonra gece ve kışa benzeyen ölüm geliyor. Doğada olduğu gibi tarihte de kıştan sonra baharın, geceden sonra şafak vaktinin geleceğine inanmalıyız.

    Asclèpius: Bir ulusun ölümüyle neyi kastediyorsun Trismegistus? Eğer yabancılar tarafından köleleşmesinden bahsediyorsan Mısır Kambises’in zamanından beri ölüdür.

    Hermes: Fetih ölümle değil, esaretle karşılaştırılabilir Asclèpius. Fethedilen uluslarda her zaman krallara itaat edenlerle kendini yönetme alışkanlığına sahip olanların arasında ayırım yapmalıyız. Yunanistan’ın cumhuriyetleri Romalılar tarafından ele geçirilmesiyle Homeros’un sözünü hatırlıyoruz: Köleleşen insan ruhunun yarısını kaybediyor; Mısır için üstadının Ramses veya Kambises, Ptolemaios veya Sezar’ın olup olmadığı önemli değil. Ulusların ölümü farklıdır; insanın ölümüne benziyor ve aynı işaretlerle tanınıyor. Ruh sevdiği bedenden ayrıldığında insanın hayatı sona eriyor: ulusların ruhu onların dinidir; tanrılarını reddeden ulus, ölü bir ulustur. Hristiyanlığın zaferinden bu yana olan budur, sadece Mısır’da değil, Roma İmparatorluğu’nu oluşturan tüm uluslarda. Onların yerini yeni uluslar alacaktır. Konstantin tarafından Bizans’ta kurulan imparatorluk, her ne kadar ismini sürdürse de, Roma İmparatorluğu değildir; yeni bir imparatorluk olup, kendi kaderini yaşayacaktır. Galya, İspanya, İtalya şimdiden barbar ırklar tarafından işgal edildi. Mısır’ı aynı kader bekliyor, Thoth’un kehaneti yakında gerçekleşecektir.

    Asclèpius: Ölümün varoluşun sadece bir makamı olduğunu sıkça dile getirdin Trismegistus. Atalarımız ruhun ölümsüzlüğüne ve göçüne inanırdı. Aynı zamanda uluslar ölümün ötesinde soylarında yeni bir hayat bulmalılar ve sen az önce yeniden doğuştan bahsettin.

    Hermes: Mısır yeniden doğacak, ancak geçmişte olduğu gibi zekânın yüce merkezi olmayacak, çünkü bu merkez zaman içinde hareket edip, gökyüzündeki güneş gibi doğudan batıya doğru gidiyor. Mısır’da yeni bir ırk hükmedip, yeni bir kült için tapınaklar inşa edecek; ancak yılların devriyle birlikte tapınaklar harabelere dönüşecek ve atalarımız tarafından dikilen abide zamanın açtığı yaralardan ziyade insanın dinsizliğinden ötürü bozulmuş bir şekilde de olsa kalacak. Yeni imparatorluklar geceye, molozlarının ortasına ve çölün kumuna, Teb’in direklerine ve Memfis’in piramitlerine giriş yapacak.

    Asclèpius: Eski Mısır’ın ruhunun o ırak asırlarında ne olacak?

    Hermes: Biliyorsun ki ruhlar eterde yaşıyor, bulutların bölgesiyle yıldızların bölgesinin arasında. Oradan kutsal etkilerini yayıyorlar. Ancak nasıl ki güneş mağaralarda saklanarak ışınlarından saklanan kimselere sıcaklığını ve ışığını dağıtamıyorsa, unutulan ölüler karşılıklı olarak yaşayanları da unutur. Onlar sadece onları düşünen ve onlara dua edenler için var olur. Bir oğulun babasının anısına gösterdiği saygı gibi gelecek geçmişin derslerini bir araya getirirse, kadim ulusların düşüncesi bir ışık feneri gibi geleceği aydınlatır; ancak Thoth’a göre öyle bir zaman geldi ki, bizler karanlığı ışığa, ölümü yaşama tercih ediyoruz. Kadim Mısır kabristanın derinliğinde uyuyabilir; bilim onu canlandırdığı zaman gizemli dilinin sırrını onu hararetle sorgulayan kimselere açığa vurmak için bir yol bulacaktır.

    Asclèpius: Belli belirsiz bir ses yaklaşıyor bize Trismegistus; korkarım ki sığınağımız keşfedilecek; hala zaman varsa savakları açacağım.

    Hermes: Niye ki, Asclèpius? Bırak kader yerine gelsin; birlikte ölmek daha iyidir… Gitti ve beni duymuyor artık. Ses yaklaşıyor, silahların çarpışması, acele atılan adımlar, ölüm sesleri. Ona katılayım. Ancak geri dönüyor. Yaralandın mı oğlum?

    Asclèpius: Ölüyorum, baba. Yollarını kapatmak için çok geçti. Onlar şimdi yeraltı yolunda kanımın bıraktığı izi takip ediyor. Ölüyor; psikopos Theodorius, ardından rahip ve askerler giriyor.

    Theodorius: Bu yaşlı adamı yakala ve ellerini bağla, ancak hayatını bağışla. Tanrımız kanın dökülmesini yasaklıyor.

    Hermes: O halde bu genç adamın kanını neden döktün?

    Bir bölük komutanı: İsyan ve dinsizlik suçtur. Putların tapınaklarını kapatma emrini duyuran fermanın üzerinden şimdi altmış yıl geçti. Filai’de Demon tarafından son bir yalancının tutulması Mısır için bir utançtır.

    Bir rahip: Bu mağaralarda sakladığın hazineyi bize teslim et ve bizler hak ettiğin cezayı görmezden gelelim.

    Hermes: Bu genç adamın hayatını geri almak için sana verirdim; ancak onu öldürdüğün için benim sırrım onunla birlikte ölecektir.

    Bir asker: O zaman öl ve seninle birlikte sahte dinin bu yeryüzünden silinsin.

    Hermes: Bu cevabı bekliyordum ve beni yakalayan ele şükranlık duyuyorum.

    Bölük komutanı: Abanoz ağacından yapılmış olan bu sandığı kıralım; hazine içinde olmalı.

    Hermes: Hepsi sizin; lazım olabilir; çocuklarınız için saklayın.

    Theodorius: Ne, sadece papirüs tomarları mı? Şüphesiz büyü içeren kitaplar bunlar: Onları yakalım; çocuklarımızın İlahisi var, bundan başka bir şeyi okumalarına gerek yok. En kısa sürede, yarın, bu tapınak arındırılacak ve gerçek Tanrı için kutsanacak.

    Hermes: Thoth’un kehaneti şimdi gerçekleşti; yüce gece şimdi dünyayı ele geçiriyor. Sizler atalarınızın tanrılarına küfredip, yüzyılların çalışmasını kendiniz yok ediyor, barbarlara bir iş bırakmıyorsunuz. Sonunda onlar gelip bizden intikamını alacaklar; dinimizi yasakladığınız gibi onlar da sizlerin dinini yasaklayacaktır. Mısır ellerini köleliğin zincirlerine sunacaktır. Gelecekte Batı’nın uzak diyarlarından tapınaklarımızın harabelerini görmek için yolcular geldiğinde ve tüm ulusların atasıyla öğretmeni olan bu güçlü ırkın soyunu aradıklarında, Nil’in alüvyon kaynaklarında ölülerimizin dinlendiği toprağı kazan ve atalarının tabutlarını satmak üzere mezarlarını kırıp açan çakal insanları göreceklerdir. Ölüyorum, tanrılar beni müridim ve son dostuma kavuştursun. Kutsal ayinlerimize göre sahte eller ölü bir dinin son iki rahibini gömmeye gelmeyecek, ancak teslim olan ruhlarımız birlikte atalarımızın ruhlarının yaşadığı parlak âlemlere doğru uçacaktır.

    ***
    Kaynak: ‘Les Reveries d’un Paien Mystique’ (125. – 136. Sayfa) , Louis Ménard, Paris, George Cres, 1911.

  2. Pingback: ‘Pantheon’, a poem by Louis Menard / Louis Menard kaleminden bir şiir, “Pantheon” |

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s