Emir Abdülkadir İnanç – “The Pearl & The Nightingale” / “İnci & Bülbül”

Robert-Fludd-le-Verbe-crea-la-Lumiere-caril-n-y-avait-pas

From Robert Fludd’s ‘Utriusque Cosmi Historia’, 1617-1621.

[Türkçe çeviri için yorum bölümüne bkz.]

Below takes place an interpretation that brings together the wisdom of Mehmet Akif Ersoy and Thomas the Apostle. A traditional interpretation would rely on a linguistic architecture in which the interpreter uses rather determinate senses of words to reconstruct a unitary representation of the text’s meaning. What follows below is not an interpretation in the traditional sense, because Gnosis is life and fermentation, not an architecture. Concededly the way of Gnosis has a structure, a map, but only the journeymen who have seen beyond the snowy mountains truly know what it is to know. The map is but a call to aspiring journeymen to start searching. A living experience does not leave a blueprint for reconstruction but images for imagination. As Ibn Arabi notes, manifestation does not repeat itself and each image when reimagined resurrects into another life. Thus, instead of fitting the images of the Pearl and the Nightingale into a common architecture, I have imagined Ersoy’s Bübül and Apostle’s Pearl as one continuous flow of images. I expect to continue with the second part soon Insallah. The link to the Hymn of the Pearl, my translation of Bülbül, and the original Turkish version can be found at the end.

Man is forlorn but not abandoned, and this is his truth: Love. The exodus from the heavenly abode is not a fall but a rise: an awakening. The greater gift of God is not that he molded Man in His fashion but that he let Man be Him, and let Him become Man. Whether with or without Man, the Divine Mystery is reserved in Uniqueness. The Unique, the Namelss observes God as both gift-giver and gift-receiver. The becoming of Man is the story of the gift. Both Thomas the Apostle’s Hymn of the Pearl and, its contemporary in heart, Mehmet Akif Ersoy’s Nightingale, Bülbül, tell of the becoming of Man.

 

The circle begins with the sweetness, the joy of creation: an unending feast, a day without a night. The nightingale, the glimmering expression of eternal life, rejoices over the sacred flow that nourishes:

Off you fly in glee,

Joyous your home, your heart, your creation

The nightingale lays out worlds with the flap of a wing. In tenderness and clemency, unending is the divine bounty. There Man was entrusted with the gift from the divine Treasury:

Large was it, yet was it so light
That all alone I could bear it.

The gift, light as an atom, spanned the entire universe. The gift planted in Man’s heart was the seed that contained all that was and all that will be. Yet the responsibility of what was implanted, man knew not, for he was forgetful:

Indeed, we offered the Trust to the heavens and the earth and the mountains, and they declined to bear it and feared it; but Man undertook to bear it. Indeed, he was unjust and ignorant (Quran 33:72)

Why unjust, why ignorant? Freshly out of the mold, paradigm of perfection, how so? Because justice is regained and wisdom remembered. Thus, Man ought to be tested, kindled into life, into consciousness. The seed needed gardening to flourish and gardening takes sweat and toil. God loved Man, but Man knew not. A veil to manifest His perfection: God forgot Man, and so Man forgot God:

My Glorious Robe they took off me
Which in their love they had wrought me,

And my Purple Mantle also
Which was woven to match with my stature.

His rise was his fall. Man, disrobed of the Robe of Spirit, the purple hue of his consciousness dimmed, was tasked to find light in darkness, the light of the Pearl. This is the exodus. The loud-breathing snake, deep beneath the tenebrous cave, guarded the Pearl. Alas Man knew not, his darkness was the cave, His light the Pearl. In those dark dreams Man remained forlorn:

The shroud of the uncanny darkness

Had fallen over the

Valley

No light, no passenger, no sound

All being stood still, forlorn

Dark in silence

Not a single whisper dispelled the deep trance

Alas

I mistook the dancer for the Divine dance

Man, dispersed into creation, became Many. A dance of mirrors that are brethren in essence, strangers in similitude, a dance that only reflects darkness… Man forgot that divine flap of the wing, the divine Dance of the Nightingale that lays out worlds. The dance without the Nightingale is but a shadow-play. Forlorn, Man, now dispersed into Men, looked to each other for solace to no avail:

Despaired and disappointed

I turned my back on the world

Had I found solace in highlands and villages

Man is originally One and not Many, thus from an appearance to another appears no Reality. Men in each other’s company find only slumber. They clothe each other of the clothes of the Many, the nourish each other with nectar of the dispersed. Color, odor, taste distract and disengage Man from his task to find the Pearl:

I forgot that I was a King’s son,
And became a slave to their king.

I forgot all concerning the Pearl
For which my Parents had sent me;

And from the weight of their victuals
I sank down into a deep sleep.

No! Man shall not ‘go gentle into that good night’. He is forlorn but not still. A dry, rusty movement incessantly grinds and compresses in his heart that yearns, laments and mourns. Then suddenly the contracting darkness burst into fire, into a kindling of light. What could contain that divine heart of light?

Once aflight

No holder could hold

No container could contain

You

It is the toil and sweat of gardening that sprouts the seed, and transforms the seed into a bountiful vine tree. Yet the grape won’t turn into wine without fermentation, without Love. Love ferments the efforts of Man and resurrects Wisdom from eternity. Man begins to recall, to remember and so the forlorn suffers in tears. Suffering, that is Love inverted, is the lovers’ abode. Tears are the water of life and bear no hypocrisy, says a Sage of the East. The lovers have no gift but the tears of suffering for the Friend. In tears Man glimpses Love, the Love that ferments, the Love that resonates:

Up the ladder of the past I climbed

Recollected

As thousands rose from the dead and

Overflowed off my brain

From the bosom of my darkness surged 

An expanse of

Lament

 

Thus the inert

Absorbing trance exploded into 

Ecstasy 

A cascade of sobs and tears echoed through 

The valley

 

How intense the flaming elegies

my God

How reverberating the moments

Trembled all the trees and stones

As if Uriel blew

the Horn of Armageddon

What’s that contracting darkness but an expansion of light? What are those laments and mourns but hymns of beauty? What is the Hour of Armageddon but a call back to life, to resurrection? The Word bespeaks itself for the faithful lover to hear. The sufferer, alchemically altered, emerges a faithful lover. Once the false ones burn away, true wings of Icarus appear.

As the beacon of love is lit, the nightingale returns as an eagle. The worlds that the nightingale laid out the Eagle watches over and protects. Infused in the Eagle are the Spirit wide in in its wings, and the purple consciousness keen in its gaze. Ha Mim:

Up an arise from thy sleep,
Give ear to the words of Our Letter!

Bethink thyself of the Pearl
For which thou didst journey to Egypt.

It [the letter] flew in the form of the Eagle,
Of all the winged tribes the king-bird;

It flew and alighted beside me,
And turned into speech altogether.

At its voice and the sound of its winging,
I waked and arose from my deep sleep.

As the Word bespeaks itself and as the snake within is awake, the snake without, and all that distracts and disengages Man go to sleep. Love guides remembrance’s flight onwards to perception without duality:

 

The terrible loud-breathing Serpent.

I lulled him to sleep and to slumber,
Chanting o’er him the Name of my Father,

On fabric of silk, in letter of red,
With shining appearance before me,

Encouraging me with its guidance,
With its love it was drawing me onward.

***

‘Nightingale’,

a translation by Emir Abdülkadir İnanç:

Despaired and disappointed

I turned my back on the world

Had I found solace in highlands and villages

Before

The water had already grown dark in the city

Before

The shroud of the uncanny darkness

Had fallen over the

Valley

No light, no passenger, no sound

All being stood still, forlorn

Dark in silence

Not a single whisper dispelled the deep trance

Alas

I mistook the dancer for the Divine dance

 

Up the ladder of the past I climbed

Recollected

As thousands rose from the dead and

Overflowed off my brain

From the bosom of my darkness surged

An expanse of

Lament

 

Thus the inert

Absorbing trance exploded into

Ecstasy

A cascade of sobs and tears echoed through

The valley

How intense the flaming elegies

my God

How reverberating the moments

Trembled all the trees and stones

As if Uriel blew

the Horn of Armageddon

O nightingale have you

your spouse, your haven

and the beloved spring you used to anticipate

So what for were those laments?

O nightingale,

For the troubles you have?

Set upon that emerald throne

Have you founded a celestial reign

Should the shelter of the entire universe fail

Unaltered you sail

 

Today a valley blessed in green

Tomorrow a brilliant scarlet

Garden

 

Off you fly in glee,

Joyous your home, your heart, your creation

Should your High Spirit desire

Grounds without sorrow,

All distance,

All existence

and Horizons readily lay

Under the wave of your wings

Once aflight

No holder could hold

No container could contain

You

To the emancipated of this world

The course of your Life

is the most desirable end

that

Imagination could provide

 

So why are your forces scattered

Along the days of Time

Mourning?

So why does the ocean of creation entire

Roar in your tiny chest?

 

No… you have the right to neither lament nor mourn

It’s my right to lament and mourn

And mine

Alone

Eons pass

With Horizons

Knowing not a glimmer of light

It’s my lot

To be without consolation

So my hollowed spring sheds her

Tears away

A dispossessed fool am I

In my motherland

Chagrins:

A bloodless

Fickle

Child of the East am I

As I let the West crush

Across and wide

The entire legacy of my ancestors

Passing along the well of my imagination

My ideas in ripples

Blur away

The land of the Commander and the Conqueror

Kneeled down in darkness

Let bells ring and resonate

In Osman’s head

Silence the call

To prayer

Skies shall not resonate anymore

the Protector’s name

 

 

Deep in sorrow

Let that glorious past

Become

But a mirage

 

All that power and might

Reduced to

But a pile of dust

Only a sunken dome

Shall remain from

the tomb of the thunderous

Yıldırım Khan

Let the resting place of Orhan

Be mutilated in a sea of

Atrocities

So shall the unity of Spirit crumble

Stone by stone

Dispersed into the void

Let millions of my brethren crawl

Destitute and displaced

Under the shadow of destruction

Shall they suffer excruciating pain

Piles

Thousands,

Hundreds of thousands corpses

Be cut into pieces

So the heathen shall trample upon

the heart of

Islam

Be quiet now O nightingale!

You have the right to neither lament nor mourn

It’s my right to lament and mourn

And mine

Alone

***

Mehmet_Akif

More about Mehmet Akif Ersoy, here

*

Our beloved friend and teacher Süleyman Erguner

and his rendition of Mehmet Akif Ersoy’s poems,

including ‘Nightingale’ is to be found here

Süleyman Erguner_Mehmet Akif Ersoy

*

More about

the ‘Hymn of the Pearl’

here

 

This entry was posted in Friends'corner, Spiritüel Ustalar / Spiritual Masters and tagged , , . Bookmark the permalink.

One Response to Emir Abdülkadir İnanç – “The Pearl & The Nightingale” / “İnci & Bülbül”

  1. Emir Abdülkadir İnanç
    – “İnci & Bülbül”

    Aşağıda okuyacağınız yazı Mehmet Akif Ersoy ve Havari Tomas’ın bilgeliğini birbirine bağlayan bir yorumdur. Geleneksel haliyle yorum meal vermektir. Meal veren yorumcu dilin yapısına bakar, kelimelerin sabit yönlerini düşünür ve tek bir anlam ortaya koyar. Okuyacağınız bir meal değildir. Zira marifet bir mimariden tesis edilemez. Marifet mimari gibi kemikleşme değil, canlanma ve mayalanmadır. Marifetin bir yapısı, haritası vardır ancak menzili sadece menzile varan yolcu bilir. Harita tüm hak yolcularına aramaya başlasınlar diye bir çağrıdır; ancak asla bir reçete veya tarif değildir. Yaşayan tecrübe geriye yeniden inşa edilebilmesi için teknik çizim değil, yeniden hayal edilecek imgeler bırakır. Tecellide tekerrür olmadığı gibi bir imge de hiçbir zaman aynı şekilde hayale gelmez. Her hayal ediş imgenin özünden benliğin hayaline kendince bir diriliştir. Ben de İncinin Ezgisi’ni ve Bülbül’ü mimari bir yapı altında tekilleştirmektense, iki eseri hayalimde bir imge akışı olarak birleştirdim. Bu akışın devamını getirmeye niyetliyim İnşallah. Not düşeyim, İncinin Ezgisini bütünüyle çevirmedim, kullandığım kısımlarını çevirdim.

    İnsan üzgün ve kimsesiz olsa da terkedilmiş değildir. Onun hakikati Aşktır. Onun semadan sürülüşü bir düşüş değil yükseliştir, işte uyanış böyledir! Tanrı’nın hediyesinin güzelliği insanın Tanrı suretinde olması değil O’nun Kemalinin İnsan’da, İnsan’ın da O’nda Kamil olmasıdır. İnsan tekevvün etmiş olsun olmasın, O yine Vahiddir. O isimsiz, O Vahid hem hediyeyi veren, hem alan, hem de verip aldığını görendir. İnsanın meydana gelişi hediyenin hikayesidir. Havari Tomas’ın İncisi de Ersoy’un Bülbülü de aynı demden insanın meydana gelişini anlatır.

    Varoluşun dairesi, yaradılışın ilk neşesi, ilk nefesin tatlığıyla başlar. Bir sonsuz ziyafet, bir gecesiz gündür. Bülbül, ki O Baki olanın ışıldayan tecellisidir, o yaradılış nehrinin kutsal akışını neşeyle izler:

    Bugün bir yemyeşil vâdî, yarın bir kıpkızıl gülşen,
    Gezersin, hânümânın şen, için şen, kâinâtın şen

    Bülbül bir kanat çırpışıyla dünyalar düzer. Rahman ve Rahim yoktur kerametine son. İnsan orada O’nun Mülk’ünden almıştır emaneti:

    Bir o kadar geniş, bir o kadar hafif
    Ki onu tek başıma taşıyabileyim

    İnsanın hediyesi bir lahza kadar hafif ama evreni baştan sona kaplayan niteliktedir. Hediyesi bir tohum ki evvel ahir her an onda saklı. Lakin unutkan İnsan gönlüne ekilen o hediyenin sorumluluğunu bilemedi:

    Evet, biz o emaneti göklere, yere ve dağlara arz ettik, onlar onu yüklenmeğe yanaşmadılar, ondan korktular da onu insan yüklendi, o cidden çok zalim, çok cahil bulunuyor (Kuran 33:72)

    Neden zalim, neden cahil? Daha yeni doğmuş, mükemmeliyetin temsili insan nasıl böyle olur? Çünkü bilgelik hatırlanır, adalet kazanılır. İnsan imtihan edilmeli ki vücuda gelsin, vicdanı, gönlü olsun. Gönlüne ekilen tohum emek ve terle yeşerir. Vedud olan İnsanı sevdi, ama unutan insan bunu bilemedi. Bir örtünüş ki saklanan ortaya çıksın; Tanrı İnsan’ı unuttu ve İnsan’da Tanrı’yı unutuverdi:

    Aziz cübbem üstümden alındı
    Ki beni en çok sevenler onu bana vermişti
    Ve mor pelerinim de
    Ki ölçüsü bana uysun diye örülmüştü

    İnsanın düşüşü aslında yükselişidir. Gönlü Ruh’un cübbesinden mahrum, bilincinin mor parıltısı sönük, İnsan karanlıklarda İnci’nin ışığını bulmalıydı. İşte bu onun sürgünü! Derin derin ve uğultuyla nefes alan yılan, zifiri mağarasında İnci’yi örter ve saklardı. Esasında insanın düşkünlüğü mağaranın karanlığı, gönlünün ışığı da İnci’ydi. O gafil İnsan bilmedi. O karanlık ve suskun rüyalarda kimsesiz ve üzüntülü bekledi:

    Pek ıssız bir karanlık sonradan vâdîyi sarmıştı.
    Işık yok, yolcu yok, ses yok, bütün hilkat kesilmiş lâl…
    Bu istiğrâkı tek bir nefha olsun etmiyor ihlâl.
    Muhîtin hâli «insâniyyet»in timsâlidir, sandım;

    Yaratılışa dağılan İnsan muhit oldu. Hakikat bir aynaydı, kırıldı ve her parçası onu hatırlatan bir suret oldu. Hepsi özünde kardeş, görünüşte yabancı, tüm ayna kırıkları sessizlikte ve karanlıkta birbirini seyrederdi. İnsan Bülbülün o dünyalar düzen kanat çırpışını unuttu. Bülbülün unutulduğu o karanlıkta aynalar arasında bir gölge oyunu vardı. Kardeş olduklarını unutan yabancılar birbirinden nasıl teselli bulsun:

    Bütün dünyâya küskündüm, dün akşam pek bunalmıştım;
    Nihâyet, bir zaman kırlarda gezmiş, köyde kalmıştım.
    Şehirden kaçmak isterken sular zâten kararmıştı;

    Tüm gönüller tek bir nefis gibidir, suretin çokluğunun bir hakikati yoktur. Her evde bir mum yanar, dışarıdan bakan suret ancak onun kokusunu alır ışığını bilmez. Zira ışığın tadı, kokusu, şekli, görüntüsü olmaz. Işık ayrışmaz, parçalanmaz, bölünmez, kokmaz ama düşkün ne bilsin. Bir suret ötekini sadece efsunlayabilir, birbirini renklendirebilir, şekillere büründürebilir. Birbirini yedirir içirir ama doymaksızın. Öyleyse, suretten surete hikmet geçmez. Tat, koku, renk efsunlu hülyaların boyasıdır. Suret insanı İnci’den alıkoyar:

    Unuttum Kral’ın oğlu olduğumu,
    Düşkünlerin kralına esir oldum.
    Unuttum İnci’yi de
    Ki Ailem beni onun için buraya yollamıştı;
    Düşkünlerle yediklerimin verdiği ağırlıkla
    Derin bir uykuya daldım.

    Hayır! İnsan öylece gecenin karanlığına gömülüp gitmeyecek. O kimsesiz ve üzüntülü olsa da çökük ve donuk değildir. Gönlündeki demirci ustası gönlü döver, ezer, sıkıştırır ve gönlün yakarış ve çırpınışlarıyla gönül korlanır. Birdenbire o sıkışma patlar ve alevlenir. Alevin ışığı gönlün özünde parıldayan ilahi ışığa misaldir. O Rabbani ışık nereye sığabilir:

    Ufuklar, bu’d-i mutlaklar bütün mahkûm-i pervâzın.
    Değil bir kayda, sığmazsın -kanatlandın mı- eb’âda

    Emek ve terle gönüldeki tohum yeşerir, boy atar ve salkım salkım bağ bahçe olur. Ancak bağın üzümü mayalanmadan şarap olmaz. Gönlün mayası Aşk’ın ateşidir. Aşk İnsan’ın amelini mayalar ve gönlüne mühürlü Hikmet yeniden dirilir. Gönül zikr eder ve özlemle dolar. Düşkünün ateşten ıstırabı gözünden yaş olup akar. Aşk baş aşağı olduğunda Istıraptır ve aşığın yurdunun temeli çatısıdır. Doğulu Arif der ki: bilsen, gözyaşıdır ab-ı hayat, ağlayıp yürü, göz yaşının riyası yok. Aşığın Dost’a gözyaşından başka hediyesi yoktur. Gönlü mayalanan kan ağlar ve feryadı yankılanır:

    Dönüp mâzîye tırmandım, ne hicranlar, neler andım!
    Taşarken haşrolup beynimden artık bin müselsel yâd,
    Zalâmın sînesinden fışkıran memdûd bir feryâd
    O müstağrak, o durgun vecdi nâgâh öyle coşturdu:
    Ki vâdîden bütün, yer yer, eninler çağlayıp durdu
    Ne muhrik nağmeler, yâ Rab, ne mevcâmevc demlerdi:
    Ağaçlar, taşlar ürpermişti, gûyâ Sûr-i Mahşer’di!

    O daralıp, sıkışan karanlık, ışığın fethi ve açılışı değil de nedir? O feryatlar ve haykırışlar O’nun ihtişamının güzelliğine ezgilerdir. Mahşer dirilişe, yeniden hayata gelişe bir semavi davettir. Gönle mühürlü Kelam okunur ve duymak isteyen adanmış Aşığa zikr ve şifa olur. Baş aşağı çilekeş aşık bakırın altına ermesi gibi huzura erer, mutmain olur. Alevler gönlünü arındırdığında sadece O’nun ışığı parıldar. Aşığın gönlünün parıltısı Bülbül’e yuvasına dönsün diye nişanedir. Bülbül döndüğünde Kartal olarak döner. Kartal Bülbül’ün var ettiği alemlerin bekçisi, koruyucusu, halifesidir. Kanatları açıldığında Ruh gibi tüm ebadı kaplar ve keskin bakışının mor huzmesi suretin ötesindeki hakikati görür:

    Ey uykuya dalmış olan uyan,
    Kelamımızın okunuşuna kulak ver!
    İnci’yi hatırla
    Ki Mısır’a bu yüzden yolcu oldun.

    Kelam yolcuya bir Kartal olarak belirdi,
    Tüm kuş kavimlerinin kralı olan Kartal;
    Semadan indi ve yanımdan uçuverdi,
    Ve uluyuşu ve kanat çırpışıyla
    Bizatihi Kelamın okunuşu oldu.
    Derin, hülyalı uykumdan uyanıverdim.

    Kelam okundukça ve bilincin yılanı uyandıkça mağaradaki yılan ve üflediği tüm saptıran hülyalar uykuya dalar. Aşk bir rehberdir ki aşığı tüm ikiliğin ötesindeki maşuka ulaştırır:

    Dehşetengiz horuldayan o yılan.
    Babamın güzel İsmini söyledim yılana,
    Ve usulca uyuttum onu,

    Kelamın kızıl ipekten harfleri,
    Parıldarken önümde,
    Bana rehberlik edip ilham verirken,
    Aşkıyla beni kendine doğru çekiyordu.

    Not:

    Ersoy’un Bülbül şiiriyle ney hocam Süleyman Erguner sayesinde tanıştım. Bir gün bana Bülbül şiirini bilip bilmediğimi sordu, bilmediğimi öğrenince de albümüne yönlendirdi ve okumadan önce dinlememi rica etti. Dinledim, dinledim, dinlerken söyledim ve tekrar tekrar dinledim. Eserinin kapak resmini de sizinle aşağıda paylaşıyorum.

    Süleyman Hoca hem son derece tecrübeli bir üstat hem bir o kadar iyi bir Dost’tur. Tecrübeli ve dostane olduğu kadar da esprili ve insancıldır. Bilgisine layık bir öğrenci, meclisine layık bir dost olabilmeyi dilerim. Tanışmamıza vesile olan, ve bu blogda kendimi ifade etmeme destek veren Nalan ve Nico’ya da ayrıca teşekkür ederim.

    ***

    İnci’nin Ezgisi:
    http://gnosis.org/library/hymnpearl.htm

    Bülbül, Mehmet Akif Ersoy:

    Bütün dünyâya küskündüm, dün akşam pek bunalmıştım;
    Nihâyet, bir zaman kırlarda gezmiş, köyde kalmıştım.
    Şehirden kaçmak isterken sular zâten kararmıştı;
    Pek ıssız bir karanlık sonradan vâdîyi sarmıştı.
    Işık yok, yolcu yok, ses yok, bütün hilkat kesilmiş lâl…
    Bu istiğrâkı tek bir nefha olsun etmiyor ihlâl.
    Muhîtin hâli «insâniyyet»in timsâlidir, sandım;
    Dönüp mâzîye tırmandım, ne hicranlar, neler andım!
    Taşarken haşrolup beynimden artık bin müselsel yâd,
    Zalâmın sînesinden fışkıran memdûd bir feryâd,
    O müstağrak, o durgun vecdi nâgâh öyle coşturdu:
    Ki vâdîden bütün, yer yer, eninler çağlayıp durdu.
    Ne muhrik nağmeler, yâ Rab, ne mevcâmevc demlerdi:
    Ağaçlar, taşlar ürpermişti, gûyâ Sûr-i Mahşer’di!

    — Eşin var, âşiyânın var, bahârın var, ki beklerdin;
    Kıyâmetler koparmak neydi, ey bülbül, nedir derdin?
    O zümrüd tahta kondun, bir semâvî saltanat kurdun;
    Cihânın yurdu hep çiğnense, çiğnenmez senin yurdun.
    Bugün bir yemyeşil vâdî, yarın bir kıpkızıl gülşen,
    Gezersin, hânümânın şen, için şen, kâinâtın şen.
    Hazansız bir zemîn isterse, şâyed rûh-i ser-bâzın,
    Ufuklar, bu’d-i mutlaklar bütün mahkûm-i pervâzın.
    Değil bir kayda, sığmazsın -kanatlandın mı- eb’âda;
    Hayâtın en muhayyel gâyedir ahrâra dünyâda.
    Neden öyleyse mâtemlerle eyyâmın perîşandır?
    Niçin bir damlacık göğsünde bir umman hurûşandır?
    Hayır, mâtem senin hakkın değil… Mâtem benim hakkım:
    Asırlar var ki, aydınlık nedir, hiç bilmez âfâkım!
    Tesellîden nasîbim yok, hazân ağlar bahârımda;

    Bugün bir hânümansız serserîyim öz diyârımda!
    Ne hüsrandır ki: Şark’ın ben vefâsız, kansız evlâdı,
    Serâpâ Garb’a çiğnettim de çıktım hâk-i ecdâdı!
    Hayâlimden geçerken şimdi, fikrim hercümerc oldu,
    Salâhaddîn-i Eyyûbî’lerin, Fâtih’lerin yurdu.
    Ne zillettir ki: Nâkùs inlesin beyninde Osmân’ın;
    Ezan sussun, fezâlardan silinsin yâdı Mevlâ’nın!
    Ne hicrandır ki: En şevketli bir mâzî serâb olsun;
    O kudretler, o satvetler harâb olsun, türâb olsun!
    Çökük bir kubbe kalsın ma’bedinden Yıldırım Hân’ın;
    Şenâ’atlerle çiğnensin muazzam kabri Orhan’ın!
    Ne haybettir ki: Vahdet-gâhı dînin devrilip, taş taş,
    Sürünsün şimdi milyonlarca me’vâsız kalan dindaş!
    Yıkılmış hânümanlar yerde işkenceyle kıvransın;
    Serilmiş gövdeler, binlerce, yüzbinlerce doğransın!
    Dolaşsın, sonra, İslâm’ın harem-gâhında nâ-mahrem…
    Benim hakkım, sus ey bülbül, senin hakkın değil mâtem!

    My translation (İngilizce’ye çevirim):

    Despaired and disappointed
    I turned my back on the world
    Had I found solace in highlands and villages
    Before
    The water had already grown dark in the city
    Before
    The shroud of the uncanny darkness
    Had fallen over the
    Valley

    No light, no passenger, no sound
    All being stood still, forlorn
    Dark in silence
    Not a single whisper dispelled the deep trance
    Alas
    I mistook the dancer for the Divine dance

    Up the ladder of the past I climbed
    Recollected

    As thousands rose from the dead and
    Overflowed off my brain
    From the bosom of my darkness surged
    An expanse of
    Lament

    Thus the inert
    Absorbing trance exploded into
    Ecstasy
    A cascade of sobs and tears echoed through
    The valley

    How intense the flaming elegies
    my God
    How reverberating the moments
    Trembled all the trees and stones
    As if Uriel blew
    the Horn of Armageddon

    O nightingale have you
    your spouse, your haven
    and the beloved spring you used to anticipate
    So what for were those laments?
    O nightingale,
    For the troubles you have?

    Set upon that emerald throne
    Have you founded a celestial reign
    Should the shelter of the entire universe fail
    Unaltered you sail

    Today a valley blessed in green
    Tomorrow a brilliant scarlet
    Garden

    Off you fly in glee,
    Joyous your home, your heart, your creation

    Should your High Spirit desire
    Grounds without sorrow,
    All distance,
    All existence
    and Horizons readily lay
    Under the wave of your wings

    Once aflight
    No holder could hold
    No container could contain
    You

    To the emancipated of this world
    The course of your Life
    is the most desirable end
    that
    Imagination could provide

    So why are your forces scattered
    Along the days of Time
    Mourning?

    So why does the ocean of creation entire
    Roar in your tiny chest?

    No… you have the right to neither lament nor mourn
    It’s my right to lament and mourn
    And mine
    Alone

    Eons pass
    With Horizons
    Knowing not a glimmer of light
    It’s my lot
    To be without consolation
    So my hollowed spring sheds her
    Tears away

    A dispossessed fool am I
    In my motherland
    Chagrins:
    A bloodless
    Fickle
    Child of the East am I

    As I let the West crush
    Across and wide
    The entire legacy of my ancestors
    Passing along the well of my imagination
    My ideas in ripples
    Blur away

    The land of the Commander and the Conqueror
    Kneeled down in darkness
    Let church bells ring and resonate
    In Osman’s head

    Silence the call
    To prayer
    Skies shall not resonate anymore
    the Protector’s name

    Deep in sorrow
    Let that glorious past
    Become
    But a mirage

    All that power and might
    Reduced to
    But a pile of dust

    Only a sunken dome
    Shall remain from
    the tomb of the thunderous
    Yıldırım Khan

    Let the resting place of Orhan
    Be mutilated in a sea of
    Atrocities

    So shall the unity of Spirit crumble
    Stone by stone
    Dispersed into the void

    Let millions of my brethren crawl
    Destitute and displaced
    Under the shadow of destruction
    Shall they suffer excruciating pain

    Piles
    Thousands,
    Hundreds of thousands corpses
    Be cut into pieces

    So the heathen shall trample upon
    the heart of
    Islam

    Be quiet now O nightingale!
    You have the right to neither lament nor mourn
    It’s my right to lament and mourn
    And mine
    Alone

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s