Doğadan Uzaklaşma Sürecinde İnsan – Tehlikenin Farkında Mıyız? / Mankind in the Process of Escaping from Nature – Are We Aware of the Danger?

 

Lobotomy01

Lobotomi şeması, “Sucker Punch” filminden bir sahne (2011). / Lobotomy chart, scene from the “Sucker Punch” movie (2011).

[English translation in the comment section.]

Richard Louv tarafından kaleme alınan “Doğadaki Son Çocuk” kitabını henüz bitiremedim, ancak daha ilk bölümlerinde beni etkileyen bir kavramla karşılaştım: ‘dolaysız, yani birincil doğa deneyimi’.

Aramızda kaç kişi doğayı dolaysız, yani birincil olarak deneyimleyebiliyor, çocuklarımıza bu fırsatı ne kadar verebiliyoruz? Doğayı, çevremizi, yaşamı tüm duyuları etkin kullandığımızda tanıyabiliriz, duyularımız adeta bir navigasyon görevi görerek çevremizde örülü olmuş olan hayat ağında kendi yerimizi bulmamızı sağlar. Yaşama kendi filtrelerimiz olan duyulardan bakar, algıladıklarımızı kodlar, buna göre davranışlarımızı, karakterimizi yapılandırırız. Bu süreçte yanlış giden olmaz mı? Tabii ki olur, sonuçta iletişim problemleri farklı algıların yarattığı ‘gerçeklikler’in savunmasıyla ortaya çıkar. Yine de… bu ‘gerçeklik’ kendi çabamızla, öğrenmemizle oluşan bir örgüdür, bizi canlı kılar…

North Carolina Eyalet Üniversitesi’nden Prof. Robin Moore’a göre: Çocuklar duyularıyla yaşar. Duyusal deneyimler çocuğun dış dünyasını, gizli, duygusal, iç dünyasına bağlar. Duyusal uyaranların başlıca kaynağı doğal çevre olduğu için, duyularını kullanarak doğal çevreyi kendi ortamlarında ve kendi zamanlarında keşfetme ve onunla oynama özgürlüğü, çocukların içsel yaşamının sağlıklı gelişimi için temel öneme sahiptir…

Bizler doğadan uzaklaşma sürecini yaşarken içsel yaşamımız ne kadar sağlıklı kalabiliyor? Teknoloji denilen, herkesin hayranlıkla baktığı ‘modern’ çağın beraberinde getirdiği tehlikenin farkında mıyız? Nereye sürüklendiğimizin farkında mıyız?

Belli bir sektörden örnek vermeksizin duyularımızı adeta devre dışı bırakan teknolojileri şu şekilde sıralayabiliriz:

  • Manuel, elle yapılan işlemlerin otonom olarak yerine getirilmesi (Standford Üniversitesi Tıp Yüksekokulu’nda sinirbilim profesörü olan Frank Wilson’a göre “[…] ellerimizle yaptığımız işlerle tanımlı yaratıklarız. […] ellerimizi kesip atmakla beynimize zarar veriyoruz”).
  • İnsanın karar verme yetkinliğinin yerine makinenin öğrenme algoritmalarının geçmesi (Ellerimizi devre dışı bırakarak beynimiz zarar görüyor, üstelik artık karar vermesine de gerek yok.).
  • Sensorların görme duyumuzun, V2X haberleşmesinin işitme duyumuzun yerine geçmesi (dolayısıyla görme ve işitme duyularını artık sadece TV ve diğer elektronik medya araçlarını izlerken kullanabiliriz, yani iki duyulu ve tek yönlü deneyimde).
  • Refleks ve hareket koordinasyonumuzun yerini de hareket aktivatörleri kontrolünün alması (Bu durumda sempatik ve parasempatik sinir sistemi nasıl canlı kalacak?)

Özetle: El, ayak, göz ve beyin devre dışı bırakılarak duyularımızdan oluyoruz, duyusuz bir deneyim de bizi içsel dünyamızdan koparıyor.

Doğadan, kendimizden, birbirimizden uzaklaşıyoruz. Buna neden izin veriyoruz?

 

 

This entry was posted in İlham verici / Inspirational. Bookmark the permalink.

3 Responses to Doğadan Uzaklaşma Sürecinde İnsan – Tehlikenin Farkında Mıyız? / Mankind in the Process of Escaping from Nature – Are We Aware of the Danger?

  1. Mankind in the Process of Escaping from Nature – Are We Aware of the Danger?

    I haven’t finished the book “Last Child in the Woods” by Richard Louv (reading the Turkish translation by Ceyhan Temürcü) yet, but was excited by a concept I came across in the very early chapters: ‘a direct, primary experience with nature’.

    How many of us can live nature directly or in a primary way, how much can we give our children the opportunity to do so? We get to know nature, our environment, life by using our senses effectively. Working like a navigation they are showing us our place in the web of life weaved around us. We look at life through our own filters, so to say senses, we codify what we perceive and shape our behaviour and character according to that information. Is it possible that something can go wrong in this process? Yes, of course, eventually communication problems come up due to the defense of ‘reality’ built up by different perceptions. But still… this ‘reality’ is a knit done by our own efforts, learnings, it keeps us alive …

    Prof. Robin Moore from the North Carolina University states that “Children live with senses. Sensual experiences is connecting a child’s outer world to it’s inner, secret, emotional world. Since the primal sensual stimulant is the natural environment, it is very important for the healthy development of their inner world to discover nature in their own area and in their own time and to have the freedom to play with it by using the senses (freely translated back from Turkish to English, wording not from the original book) …

    As we are escaping nature, how can our inner life stay healthy in this process? Are we aware of the danger that technology, the admired ‘modern’ era is bringing us? Are we aware where we are dragged along?

    Without giving a sector as an example we can list technologies which are deactivating our senses:

    • Operations being done manually, by hand before are taken over autonomously (According to neurologist professor Frank Wilson from the Standford
    University “[…] we are creatures defined by what we do with our hands. […] By cutting our hands of we harm our brain”).
    • Mankind’s decision making skill is overtaken by the learning algorithm of machines (By deactivating our hands we are already harming our brain, now
    we even don’t have to decide on things anymore).
    • Sensors are replacing our sight, V2X Communication our hearing sense (in this case we will use these senses only while watching TV or other
    electronic media, a one way experience using only two senses).
    • Movement activation techniques replace our reflex and movement coordinations (How will our sympathic and parasympathic nervous system stay
    alive in this case?)

    In a nutshell: By deactivating hand, feet, eye and brain we are loosing our senses, an experience without senses disconnects us from our inner world.

    We put a distance to nature, ourself and to other human beings. Why are we letting this happen?

  2. Pingback: Doğadan Uzaklaşma Sürecinde İnsan – Tehlikenin Farkında Mıyız? / Mankind in the Process of Escaping from Nature – Are We Aware of the Danger? — | tabletkitabesi

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s